Wandering Thoughts

Natatamad na naman akong magtrabaho. Correction pala — nagtratrabaho ako… I’m trying out this front-end  system na ginagamit ng mga users… and I lost my patience. Kung ano-anong error lumalabas. Kainis. Walang kwenta ang mga messages na pinapakita. Hmp. Branch required daw – wala namang input field for Branch! Pag di ko pa tinigilan ito – baka makarinig na lang bigla ang lahat ng tunog na ibinatong monitor. No wonder ayaw ng mga users mag-test! Hmp.

Pag mga ganitong sitwasyon — para hindi ako mahigh-blood…. I just let my mind wonder… nakatingin lang ako sa monitor (na dapat magpasalamat dahil hindi ko siya ibinato)… letting my mind go wherever it wants to go. I listed down some of the things na niliparan ng aking pagmumuni-muni…..

 

1. Ano kaya ang surname nina Dexter at DeeDee? Hindi naman siguro Laboratory no?

2.  Ano kaya ang full birth date ni Harry Potter?

3. Bakit Harry James Potter ang full name ni Harry? Bakit hindi Harry Evans Potter since Lily Evans ang maiden name ng Nanay niya?

4. Kung ang matira na lang kaya sa bahay ni kuya ay sina Robi, Rona, Ejay, at Nan –  may manonood pa kaya?

5. Bakit kaya sa Lobo – pag nagtratransform from human to wolf – nawawala yung damit? San napupunta?  

6. Bakit kaya ang mga anaps – ang hilig magholding hands kahit kapwa sila lalaki? Sweet lang ba talaga sila sa isa’t-isa?

7. Kung magiging X-men kaya ako sino ang gusto kong mutant power – si Wolverine o si Cyclops. Okay sana si Wolverine kasi he can heal himself .. kaya lang maganda mga shades ni Cyclops e.

8. Kung kaya ni Wolverine na i-heal yung external na body nya – kaya rin kaya niyang kayang iheal yung mga internal organs nya? Ibig sabihin ba nito – hindi sya magkaka-ulcer kahit lagi syang nalilipasan ng gutom?

9. Bakit kaya ang mga Pinoy superheroes kailangan pang gumawa ng kung ano-ano bago magtransform. Kailangan pa ng bato, barbel, bawang, itlog etc..etc.

10. Kung kailangan ni Captain Barbell na mag-travel via airplane — ilagay nya kaya ang barbell nya sa hand carry or i-check in?

11. I know  I’ll never love this way again. So I keep holding on. Before the good is gone….. lalalala… hmm..

12. Kailan kaya nararanasan ang midlife crisis? Kasi hindi mo naman alam kung kailan ka mamamatay di ba? If you do experience the signs of mid-life crisis at the age of 40 — ibig sabihin dapat 80 ka mamatay? 

13. Bakit kaya ang Meralco — pinababayaran sa mamamayan ang cost ng electricity lost (due to nakaw etc). Kasalanan ba ng mga nagbabayad na nanakawan sila? Bakit  dun naman sa SM – pag may nag-shop lift – hindi naman sinisingil sa paying customers yung cost nung na-shoplift? Kung dagdagan kaya ng Meralco yung guardiya nila? 

14. Whatcha doing?

15. Umuwi  kaya ako sa Pinas? Parang masarap mag-Bora. Hmmm.

16. Sweldo na pala bukas! Galit na kaya yung mga pinagkakautangan ko?

17. Bakit kaya parang galit si Mariel kagabi sa PBB Teen Edition Plus? Malamang inaway ni Bianca. At si Bianca ang may kasalanan.

18. Hmm. Ano na nga ba yung huling movie na napanood ko?

19. Parang masarap ang daing na galunggong. Saka munggo. San kaya pwede makabili nun.

20. Nung unang panahon kaya – hindi rin accepted sa society ang may bad breath?

21. Bakit kaya tinawag na Monitor ang monitor? Bakit hindi  Viewer? Or  TV like something. Bakit monitor? Hmm.. Dahil sa mino-monitor mo ito? Bakit ang TV hindi Monitor?

 

Naku…. 8:00 p.m. na pala. Uwian na.  Muntik na akong maging-OT! Titigilan ko na itong pagmumuni-muni.  Bukas na lang ulit! J

Kwento ni Soosie - Kwento mo rin?

Mayroon akong kwento… kwento ng isang Pinoy. — itago natin sya sa pangalang – Soosie. Bakit Soosie? Wala lang. Gusto ko lang na Soosie. Bakit ka ba nakikialam. Kung ayaw mo nang pangalang Soosie – i-cut paste mo ang story na ito sa isang word document at i-replace ang Soosie ng kung ano mang pangalan na gusto mo. Ok? Wag mo akong simulan. Mainit ang ulo ko.

Nasan na tayo – okay… si Soosie ay isang typical na Pinoy. Nangangarap sya na bigyan ng magandang kinabukasan ang kanyang pamilya (ama, ina, mga kapatid, asawa ng mga kapatid, mga pamangkin, tito, tita, friends, neighbors and other countrymen). Upang matupad ang pangarap na ito ay nagbakasakali sya at nangibang bansa. Swerte naman at nakakuha sya offer para magtrabaho sa Singapore bilang mananahi. Masayang-masaya si Soosie. May trabaho na sya – ito na ang simula ng pagtupad nya sa kanyang mga pangarap- bukod sa magandang buhay sa kanyang pamilya (ama, ina, mga kapatid, asawa ng mga kapatid, mga pamangkin, tito, tita, friends, neighbors and other countrymen) – maari na rin syang makabili ng ilang pang mga pangangailangan tulad ng Ipod touch, Iphone, macbook pro, nintendo wii, Nikon D90, Sony HD TV, Sony VideoCam at Sony PSP. Tulad ng daang-daang Pilipino dito sa Singapore – pumasok si Soosei bilang contractual. Isang taon ang kontrata nya – renewable depende sa mood ng kumpanyang papasukan nya – at lagay ng loveteam nina Fann Wong at Christopher Lee. Pero dahil sa mas mataas naman ang matatanggap nya kaysa sa manahi sa Pinas – kinareer na nya ito. Tinanggap na ang oportunidad at nagpasalamat sa swerteng ibinigay sa kaniya.

Baon ang sipag at tiyaga – lulan ng budget airline – lumipad si Soosie. Si Soosie ay na-assign na manahi sa isang multinational na financial company. Ano tatahiin nya sa financial company? Basta… sabihin na lang natin na meron. Tuwang-tuwa si Soosie. Sinabihan sya ng ahente nya na the client expects her to work ng mabilis, simple lang, may kalidad, mula simula hanggang wakas. Tulad ng mga batang contestant ng Little Big Star — nangako sya na gagawin nya ang kaniyang best.

Sa pagdaan ng mga araw — nagpursige si Soosie. Trabaho to the max ang Soosie. Overtime to the max sya kahit walang bayad ang overtime. Ang mahalaga – matapos ang mga tahiin . Ilang buwan ang nagdaan – sinabihan si Soosie ng kliyente na natutuwa ito sa pagtratrabaho nya ng mabuti. Bilang gantimpala ay gagawin nya itong mananahi na on-call 24X7. Pero wag syang mag-alala – may dagdag naman na 100 dolyar kada buwan bilang allowance. Nais man nyang tumanggi – ay walang nagawa si Soosie. Mula noon – hindi na nakakatulog ng malalim si Soosie. Bakit? Dahil sa alam nyang kahit na anong oras ay maari syang tawagan para manahi. At hindi pwedeng hindi mo ito sagutin agad — dahil ito ay sewing emergency. Kung hindi mo ito masasagot – malulugi ang kumpanya!

Unti-unti nang naiisip ni Soosie na mukhang medyo dehado sya. Biro mo – bukod sa normal nyang 9:00-7:00 na pasok (na kadalasn ay extended to 9:00 to 10:00 – without pay)… pwede pa syang tawagan kahit anong oras… kadalasan ay madaling araw. Di lang yan — pati weekends at public holiday kasama. Pero dahil sa isa syang Pinoy – at sanay sya na kinakawawa bago ang magwagi (Mara-Clara syndrome) - pinagpatuloy lang nya ang pagtratrabaho. Inisip na lang nya – kailangan ng bagong Rayban ni Boy … bagong Gameboy ni Girlie, Crocs ni Tatay, Gucci bag ni Nanay, Banana Republic na shirts sa mga in-laws, Barbie doll ng mga pamangakin at Imported na sabon at shampoo para sa others. Dahil sa sobrang sipag ni Soosie – ay napansin siya ng kanyang amo. Isang araw – ay muli sya nitong kinausap – “Soosie… Lah! You work so hard what. Your work is good. No mistakes. Because of this – I will give to you more work.! You need to help Worker 1 and Worker 2 as well. They don’t do good job. You do good job! Good job! Lah”. As usual — wala na namang nasabi si Soosie. Medyo nagtagal kasi bago nawala ang shock na naranasan nya. Ganun? Dahil sa masipag sya at mapagkakatiwalaan – dadagdagan pa ang trabaho nya? Hindi man lang sya sinabihan na dadagdagan ng sweldo! Aiyah. Riddikulus! Este… ridicoulous pala. Pero kung may magic lang nga sigro si Soosie – baka na-transfigure na nya ang amo nya para maging isang bato. Sarap ibato e.

Pero dahil sa katatanggap lang nyang sulat na nangangailangan si Pinsan ng sponsor dahil tumatakbo itong Lakambini ng Baranggay Kurimaw — tinanggap na rin ito ni Soosie. Ano pa ang magagawa nya – she looked at the positive side – dapat maging proud pa nga sya dahil nakita ng amo nya ang sipag at tiyaga Personal satisfaction yun. Something na di mababayaran ng pera. Na-inspire tuloy lalo si Soosie na magtrabaho pang mabuti. Bukod sa normal nyang trabaho – naging tagalinis na rin sya nung mga kalat na ginagawa nung dalawa pa nyang trabaho. Okay lang yan – sabi nya sa sarili nya. Ang importante ay sumusweldo. Work hanrd … and for sure… rewards will follow. Malay mo – mapermanente na sya. E di dadami ang kanyang leave, magkakaroon na rin sya ng mga benefits at syempre matatawag na siyang Mam. Mam Soosie. Aba. May dating.

Isang araw – pinatawag silang lahat ng ahente nila. May ibabalita daw. Ano? Ano? Ang pagtaas ng bilihin? Pagtaas ng bayad sa renta? Pagtaas ng kuryente? Pamasahe? Ticket sa Sine? Yun lang kasi ang madalas na laman ng balita. Hehehe. Tawanan silang mga contractuals. Hindi daw – sabi ng ahente nila. May bagong patakaran daw. Babawasan ng kalahati ang allowance nila. What????? Bakit? Basta daw. Bagong patakaran! Kailangan sundin. Maswerte pa nga daw sila. Dahil yung mga bagong darating ay wala nang allowance! Shock ulit si Soosie — ganun? Binawasan na nga — kami pa dapat mag-thank you?

Unti-unting namula si Soosie. Nanginig ang kanyang kalamnan. Umusok ang kanyang tenga. Saka sya napasigaw ng “ I love you Piollooooooooo!” … este “Hindeeeeeee maaaarrrrrriiiiiiii itooooooooooooooo!!!!!!”. Tama Na! Sobra Na!”. Napatingin ang lahat kay “Soosie. Soosie? Is that you? Marunong ka palang sumigaw?” – yan ang sabi ng lahat kay Soosie. Tiningnan ni Soosie ang lahat ng mga kasamang contractual…. Sabay sabing — “Panahon na para matapos itong pang-aapi sa atin! Kailangan tayong kumilos! Kailangan malaman nila ang ating saloobin! Kung kaya’t….. susulat ako ng email!”. Palakpakan ang lahat. Ang tapang na talaga ni Soosie.

Dear Sir:

What you are doing is not fair. We are working hard and should be compensated accordingly. But – instead – you are removing our measly benefits. This is not fair.

Love lots,

Soosie

Dear Soosie,

Life is not fair.

Your Sir,

Taning

Hindi makapaniwala si Soosie. Sino bang tao ang hindi makokonsensiya pag pinadalhan ng e-mail? It was a gutsy move on her side ika nga. Pero wa epek kay bossing. Sabagay – naiisip ni Soosie – umalis man ako — napakaraming Pilipino ang nakapila upang pumalit sa pwesto kong ito. Swerte na nga sya. Kahit naapi. Kahit naiisahan. Pasalamat nga sya at binigyan pa sya ng trabaho. Pero minsan – importante din yung respeto sa sarili. Pag hindi pa siya umalis sa trabahong ito. Baka hindi na nya irespeto pa ang kaniyang sarili. Tama. Uuwi na lang sya sa Pilipinas at duon mananahi. She will be the best mananahi ever! — medyo pagmomoment ni Soosie.

Taas no… tumay si Soosie sa kaniyang upuan. Haharapin nya ang ahente nya… ang amo nya. Sasabihin nyang – I resign!. May yabang na naglakad si Soosie patungo sa opisina ng amo nya. Bubuksan na nya ang pinto nang biglang tumunog ang cellphone nya. May SMS si Girlie. Naku baka importante.

“ATE. PBLI NMN AK NG BGONG GUESS NA WTCH. PA-BDAY MO NA SA AKN. YNG DW CAR STEREO NI TATY. KHT MDYO LUMNG MDL. BSTA PWDE MAGPLAY NG BLU RAY. SI NANAY PALA. SIZE 6 DW SA PRADA SHOES. KW NA MAMILI DHL MGNDA NMN TASTE MO. SNA TITA/TITO PWDE NA DW NG JHNY WLKR. INGT KA DYN. WE LUV U”

Epilogue

Dear Soosie

You are doing a good job. Congratulations. Because you are doing a good job — please help Worker 3 and Worker 4 .

By the way – effective today – we will be removing the allowance.

Your Sir,

Taning

Temporary Realization

Meron akong realization today. Medyo mahirap siguro intindihin ito ng ibang mga nilalang – lalo na yung mga nilalang na hindi naman ako kilala. Ika nga – yung mga napadaan lang sa blog site na ito kasi nag google ng something insanely perverted at surprise-surprise — dinala dito sa site na ito. Which I find it odd — dahil wala naman akong sinusulat na hindi pang PG. Hmmm… Pero that’s another case.

Anyway – balik sa realization. Brief background — balik-tanaw sabi nga ng iba. Ako ngayon ay nasa land of “Dull as a button local franchise Deal or No Deal show” working for a multinationational financial company. (Bakit sa mga wanted ads… lagi na lang nakalagay na Multinational firm or company – sabagay.. maganda pakinggan. Pag tinanong ka – Where are you working? Oh… I work for a multination firm. Di ba? Galing… kahit na tagabukas ka lang ng pinto – at least multinational…..) Few years back – dahil sa wala nang ibang nilalang – my supervisor was forced to assign me sa isang malaki at high profile na proyekto. Feeling “newbie” ako that time. Here I am – with no significant project management experience whatsoever assigned in the big leagues. Ibang level na kung baga. Syempre I was scared as a kid going to school the first time. Pero syempre hindi ko pinapahalata. I was smug and indifferent —- para magmukhang I belong. I was learning and at the same time pretending that I know everything. Hindi kasi pwede na medyo pa-eng-eng eng-eng. You’ll be eaten alive. You’ll be bullied by the alpha dogs… and cats… and the occasional skunks. It’s a dog-eat-dog project ika nga. Every eyes are on you waiting for you to fail — to drop the ball. Pero syempre – the hard-headed pig in me would not let this happen. I have never worked so hard in my life. I stretched myself to near limit. 7 days work-week? Late nighters? Making the impossible possible? No problemo. Even I am quite amaze of what I was able to do once I put my heart and soul on something. I was so damn proud of myself.

After a year or so of trying to be Mr. Incredible – medyo napapaisip na ako. Kahit kasi ano ang gawin ko – my boss would often find it lacking. Kung may mga magandang papuri – trabaho ko naman daw talaga yun so dapat ko lang gawin. Pag nakikita ko yung ibang mga kateam ko na papetiks-petiks lang — medyo naiisip ko na why am I doing this? Bakit kailangan ko patayin ang sarili ko e pwede naman pala na pacute-cute lang. Mind you – I got the same salary increment as the other people from my team. Sabi nga ni bossing – may increment ako kasi I was doing rather well. Pero yung iba may increment – para may incentive sila to work harder. Hmmmm.. Kuya – parang may mali po yata? Ibig sabihin – you will be rewarded if you do a good job — and will be rewarded for you to step-up and do a better job? Lagi ko nga sinasabi na – I will slow down. Pero pag dumarating na ang mga deadlines – nawawala ang planong mag-slow down. I’d rather work till I die than to feel that I am a failure — which is comparable to dying. Medyo mga ilang panahon ang lumipas – I decided it’s time to go… Tama na.. Sobra na.. Palitan na. Kahit low on funds – rich naman ako sa conviction na kailangan na umalis. Kaso — di natuloy. Yup – nagsabi ako. Pero di natuloy. Kinausap kasi ako ni bossing. After a couple of hours ng pag-uusap — lumabas ako ng meeting room feeling like the greatest quitter there ever is. Di ko pala nabanggit – may kakaibang skill ang aking bossing na kaya nyang paikot-ikotin ang lahat at gawing kamalian mo ang lahat. Ano ang napag-usapan naming – in a nut shell — I am insecure… I don’t think that I am in the same league as the other AVPs and VPs dahil sa isa lang akong lowly contractual employee. Kailangan ko pa ibuild-up ang aking confidence. Me? Lacking in confidence? Well… kung tutuo nga – that’s a first! The sad thing was – I believed all of it while we were talking inside the small office with four walls. He also mentioned that I just need to work hard and the rewards will follow. Hmmm….nung medyo nahimasmasan na ako — napag-isip ulit ako. Am I not working hard? Kulang pa rin? Hmmm ulit.

Just to prove him wrong — work like a dog ulit ako. Continue lang ako with my smug and indifferent act since it is working. I worked harder than I already did. Pero oks pa din. Pero since nothing have changed — hindi mawala-wala ang katanungan sa aking isipan. Why am I doing this? What’s the point? For the second time — I decided it’s time to go. Bago ko sya kausapin — nagrehearse na ako. Hindi ko hahayaan na paikutin ulit ako. Insecure? Hindi na nya pwede ibato ito —- sa sobranng secure ko – pati sya inaaway ko! Confidence? Lacking is not the term now – overflowing pwede pa. Hmp. Pero I was not ready for what was to happen. The cunning devil was again ahead of me. He knows that the last approach will not work anymore…. So binago nya. Yup. Hindi pa rin ako nakaalis — technically. He offered that I go on sabbatical leave. Kailangan ko lang daw siguro magpahing – take it easy… then go back. I was not ready for that. Ano pa sasabihin ko? It was a good offer – go on leave — unpaid man – then go back. Hmmm.. Ok. Fine. I would go on leave — naisip ko… Baka nga naman tama sya. Baka kailangan ko lang magpahinga.

I took a couple of months off. Pahinga ng kaunti… Travel ng kaunti… Gastos ng marami. Pagkatapos maubos ang salapi… naramdaman ko na ang need to work. Just like Mc Arthur — I returned. I was gone for 2 months – nung balikan ko ang dati kong trabaho — it seems that I never left. Yung mga iniwan kong problema — problema pa rin. Nadagdagan pa nga. Nothing was sorted out. I was pissed to the heavens. There goes the two months of lazying around. I need to work doubly hard. Hmp. Kung hindi lang masaman ang pumatay – pinatay ko yung nag-takeover sa work ko e. All he did was create more mess – and I was the freaking person assigned to clean it up. Hello!!!! Last I checked - IT po ako work – hindi Metro Aide! Surprisingly – I was able to catch up really fast. In a couple of weeks – after reading thousands of mails - I am officially back. I am again in my element. Balik trabaho — balik sa old routine. Work till wee hours of the night… 7 days workweek… business trips… etc..etc… Same-same ikaw nga. For a few months – everything was fine and dandy. Pero sabi nga nila — nothing is too good to last eternally. After a year – I finally decided that it is really time to go. Pramis. True na. Time to go na talaga. I… again…. Informed…again… bossing that the day has come. This is it na talaga. As in. He tried to talk me out of it — pero it’s either nabawasan na ang kanyang powers or I just really feel that its time to move on. I left a month or so after.

Tulad ng mga dating pangyayari – medyo easy easy muna ako…. Pahinga ulit…. Travel kaunti…. Gastos ng marami…. I was planning to find another job after a couple of months of doing nothing. Well — I did try to find a job after a couple of months — nga lang — the job market was terrible. Siyudad was letting go of contract staff every hour by the hour. Dami tuloy naghahanap ng work – and the pickings are rather slim. Syempre pag sobrang dami ng demand — nagmamaganda ang mga agents. There are job offers but at half of what you are usually receiving. Ano kayo.. swerte? Hmp. I can always go back to siyudad — ang huling sabi ni bossing – no matter what the situation of the job market… kahit nagtatanggalan.. he will always have a slot open for me. Touch naman ako that time — and I almost dialed his number and shout for help. Pag unti-unti mo nang nakikita na nauubos ang iyong kaperahan — way –way below your psychological limit (I have a psychological limit on my savings… pag medyo less than the psych limit na…. medyo napapraning na ako… ) Buti na lang — an offer came unexpectedly. The offer is good… it’s for a lower position… pay is a little lower to what I was earning before….but somehow may spider senses are tingling. Hmm…. I made a final demand – nervously. Biro mo – psychotic level savings, bad job market, rising prices – at nagpapagwapo pa ako. Surprisingly — their counter offer is quite ok.. not what I was demanding – but reasonable. I accepted the job. Pag medyo nag-read back kayo ng mga first entries ko — you would know kung ano ang nangyari. But hey – may maganda namang naging resulta – kung hindi ako nagtrabaho dun — I would not have written my first blog entry …. and you would not be reading this entry? So okay na rin di ba?

Ano now – balik na tayo sa present day… sa now… Whew… mahaba-habang pagbabalik tanaw yun a. Anyway – this afternoon — a collegue from my previous team… Ano? Anong team? Naku — tamad mag-back read…. I resigned after 6 months… returned to my first company… but in another team…. Yada..yada…yada… Ok? So… a former teammate called asking something about the first big project (so now alam nyo na – na big talaga ang project… daming nang nangyari sa buhay nating lahat .. pero yung project na yun ay project pa rin.) that I handled. And that’s the time I had my realization.

Anong realization? I realized that I do missed working for that project. All it took was once simple question … And yun – singtulin ng takbo ni Andress ni Bonifacio nung A-putol A t*t* — my mind recalled the past few years… trying to remembering the exact details for that requirement. Biglang nag-flash sa aking isipan – who was involved in that requirement…when was this requirement discussed… why was this requirement highlighted. Parang biglang nagising ang aking natutulog na isipan. I was running on pure adrenaline. I never felt so alive.. Pramis. I looked backed at my old mails (I kept it… would you believe?) – and with precision — was able to find the specific mail that will save my former team from extreme agony and pain. Katuwa di ba? Namimis ko na rin pala to work on something that really matters. Yung kailangan talaga pag-iisipan. Yung may sense of extreme fulfillment. Yung something that you can look back and feel proud.

Ano ibig sabihin nito? That I hate what I am doing now? No… not really. I hate a few people… but kung kilala nyo ako – hindi na ito bago. Do I regret leaving? No. Kung hindi ako umalis – I would have not experience yung mga bagay na nagawa ko while I was away from Siyudad. Kung hindi ako umalis – hindi ko maconfirm na I was underpaid and overworked. I would not have known what I am truly worth. I can’t say I am fully contented – but I am happy where I am. Life’s been good this past few months – and I plan to enjoy it while I can… Papaano na ang realization? Well…. I am charging it to temporary insanity… a temporary realization. J

Nang Magtanong Ako Kung Nasaan Ang Katarungan

The building where I am currently working has upgraded their elevator system (or lift – I may use this interchangeably sa blog nito- Bakit? Wala lang… para fair sa British at American people) . Medyo hi-tech na ito. Your domain floor is already in the system — so pagscan mo ng id pass sa may entrance — sasabihin na sa iyo ng system which lift you should use. The system keeps track of where the lifts are and the destination of the people…. It assigns people who are going the same floors to the same lift kaya bawas ang stop-over. If you are not going to your default floor — you can override it by pressing a calculator-like-thingy (wala nang up/down buttons). You just enter which floor you like to go and it will give back the lift that you should use. You just proceed to your designated lift and presto — dadalhin ka na nito sa floor na gusto mong puntahan. Tinanggal na rin nila yung mga floor buttons sa loob ng elevator. So kung nagabo ang isip mo – just get out of the lift…press the calculator-like-thingy and enter your desired floor. Kung pababa ka naman — you just have to press a calculator-like-thingy. The system will tell you which lift to use. It was quite good actually —–technically – if we are living in a perfect world — hindi mo na kailangan pang makipag-agawan ng elevator.

But we do not live in the perfect world. We are here — living in the real world. It’s far from perfect – but it’s the only one (for now) that we have. I love the new elevator system in my office building. It simplifies elevator life — well.. most of the time. Minsan — nakakainis din. Hindi ako actually naiinis sa bagong sistema. Ang nakakainis ay yung mga taong hindi marunong sumunod sa sistema. Naku — specially during lunch time. Simple lang naman ang process — pindutin ang floor na pupuntahan (for this case ground floor…)… hintayin ang assigned lift… pasok sa lift… baba sa lift. Ano ba naman ang mahirap dun. Pero hindi —- may mga tao na hindi ko alam kung tanga or tamad na ayaw pang sumunod. Minsan basta na lang makikisakay kahit hindi pa sya nakakapindot sa calculator-like-thingy. Minsan 200 sila pero isa lang ang pipindot… tapos lahat sila sasakay. Dahil sa ang alam ng sistema ay isa lang yung pinasakay na – mag-aallow pa sya ng ibang tao sa ibang floors para sumakay. So – maiinis ngayon yung mga tao sa ibang floor bakit dun sila na-assign e puno na. Sasabihin nila na hindi rin pala okay yung bagong sistema. E ano magagawa nung sistema kung may mga tangang nilalang na hindi marunong sumunod sa rules and regulations. Kadalasan ay nararanasan ko ito — dahil sa convenient yung bagong sistema — I do follow the process. Nga lang minsan – kailangan ulitin ang pagpindot ng ilang beses dahil sa yung naka-assign na lift sa akin ay puno na. What I really hate about it is that I followed the rules — and this morons who did not was able to board the lift that was supposed to be mine. Well – baka sabihin nyong OA — pero di ba nakakainis yun? Kung baga sa kasabihan nung mga kaibigan kong matatanda (di ko na sabihin… alam na nila kung sino sila ) “ Ikaw ang nagsaing — iba ang kumain”. It may be a small thing — pero still…. it’s not fair.

Another instance —- (not involving the lift ) — just this morning – it was really raining hard. Since umuulan — I decided to hail a cab sa may bus stop. Kita ko ang mga parating na taxi — at makikita nila ako. It was a perfect plan. Nung una — I was alone sa may bus stop. Okay pa. Then may dumating na nilalang (di ko na sabihin kung anong nasyon at baka maparatangan akong racist – sabihin na lang natin na karamihan sa kanila kailangang maligo…). Anyway – pumapara ako ng cab tuwing may dumadaan — minsan may sakay kaya di humihinto. Suddenly — may isang cab at the opposite side of the road na parating — walang sakay. Syempre sobrang ligaya ko habang pinapara ko ito. Huminto naman si mamang taxi — pero nung medyo lalakad na ako — bigla akong inunahan ni Mr. Whoeverheiswhoneedstotakeabath! Kainis talaga. As in obvious naman na nauna ako sa kanya. Pero hindi – inunahan pa nya ako. Naku. Inis talaga —- pero dahil sa umaga pa nun – at mabait ako… I let is pass. There are other cabs. Hindi siguro para sa akin yun. Anyway — naiwan na naman akong mag-isa sa bus stop…… hintay ng parating na taxi. After a minute or so — may dumating sa bus stop na isa pang nilalang. (Hindi ko na sasabihin kung anong nasyon sya.. baka sabihan pa akong racist… sabihin na lang natin na kaunti lang ang kita nya…) . Deadma lang din ulit ako — patuloy ako sa pagpara ng taxi…… nang may parating na naman na taxi cab. Pinara ko ito – at sinenyasan na magmaniobra para hindi ako masyadong mabasa. Sumenyas na si Mr. Drayber na ok… wait lang. Happy na ulit ako —- pero panandalian lang. Itong si Ms. Iambetterthanalltherestsincecitizenakosabansangito — biglang tumawid — at pinara yung taxi na nagmamaniobra papunta sa akin. Wala nang choice si Mr. Drayber kung hindi huminto kasi masasagasaan nya si Ms. Iambetterthanalltherestsincecitizenakosabansangito. Singbilis ni Flash na binuksan nya ang pinto at sumakay sa taxi. Medyo nabigla din si Mamang Driver…. At sinenyasan ako na pasensya na. Siguro naisip nya na alangan namang pababain pa nya e malakas ang ulan. Kawawa naman si Miss Iambetterthanalltherestsincecitizenakosabansangito – baka mabasa. Hmp — well she deserves to get soaked…. What she did is rather bi*chy. Pero syempre — dinedma ko na lang. Maybe the cab really wasn’t meant for me. Baka nagmamadali sya dahil na-eebs sya or something. Anyway – after a minute or so …. May dumaan na taxi… at nakasakay na rin ako sa wakas.

Ano relevance nitong 2 instances na ito —- well it only shows na we don’t always get what we deserve. Kahit ano pang sunod mo sa rules —- minsan you’ll get the bad end of the deal. Minsan mas pinagpapala pa yung mga nilalang na hindi sumusunod sa sistema. And this is true mula sa mga maliliit na bagay tulad ng mga sumisingit sa pila — to the huge things like mga pulitikong milyon-milyon kung mangotong. What can we do about it? Well – pwede nating patulan, pwede nating palampasin, pwede nating deadmahin. Whaterver it is that we do — ang sigurado lang ako – that won’t be the last time na mararansan natin ito. Is this bad? Of course. Is it fair? Of course not. Pero this is real life — and dito sa reality … life isn’t fair.

Gulong ng Palad

A week ago – I was complaining of being bored doing nothing dito sa office. Well – that was last week. Umikot na ang gulong ng palad… parang biglang nabuhay mula sa matagal na pagkakahimbing ang sangkatauhan at naisip na pagtrabahuhin ako. Mula nung Lunes — my Outlook Calendar was jampacked with meetings. As in puro pakikipagpulong sa iba’t-ibang proyekto sa iba-ibang bansa. Minsan nga pag may nagtatanong sa akin — ang una kong sagot — “which country is this for?”. Masyadong international ang kakisigan ko ngayon hehehehe. Am I complaining? Not really — sa tagal kong walang ginagawa — nandun pa ang excitement at adrenaline to do them all. Siguro mga three weeks na puro ganito — ayan…. yan na ang panahon ng pagrereklamo. Sa ngayon – enjoy muna ako. Yan na lang muna… over and out muna ako… 4:00 na kasi — may meeting ulit ako…. ☺

Cynics not Allowed

I attended a “what’s happening to the company and where is it going” video presentation last week dito sa Siyudad. As expected – the big bosses talked and talked tungkol sa mga bagay na gusto nilang mangyari, saan dapat mag-improve, new project schedules etc..etc.. There was also the usual pep talk by the Big Man. In fairness… the new Big Man spoke rather eloquently and he did point out few good things na kung magkakatotoo – ay mainam naman.

Then he mentioned something about the new work culture that he wants everyone to adapt. A culture where cynicism has no place. What? Cynicism? No place? Sa lahat ng sinabi nya — this caught my attention the most… and it didn’t help na nung tapos na syang magsalita – a friend who was in the same session told me that she thought of me when she heard that as well.

My name is ***** — and I am a cynic.. And based on what the Big Man said — has no place whatsoever sa bagong Siyudad.

Ano nga ba ang “Cynicism”? Well.. sabi sa MS Word Thesaurus :

Cynicism —- Pessimism, sarcasm, skepticism, distrust, doubt, suspicion

I do admit that I am a cynical person and never have I though that it’s a bad quality. Don’t get me wrong – I am not an overly negative person. I also try to look at the more positive things of life — like the birds…. bees….. bird and the bees (hehehehe), flowers, trees… crap like that. Pero – I am also a realist. Naniniwala ako na life isn’t always good. You will always have a fair share of bad things. And sometimes – not expecting that everything will turn out good.. or okay… or for the better… isn’t really bad. For me – it would be great if everything turns out okay … but it never hurts to prepare if it doesn’t. Sabi nga sa Scouting — Laging Handa…. Always be prepared. Hindi ba somehow – this is the Scouting’s subtle way of saying – be a little cynical?

My former supervisors also keep on telling me and my teammates —“Always look at the bigger picture”. A rather non-subtle way of saying “make sure that everything is well covered – both negative and positive cases”. Isn’t this just a nicer way of saying “ be cynical”?

My job requires me to look into a requirement – and think of all the possibilities for this requirement – both positive and negative. I need to find faults and point them out to business. Without cynicism – how can I be the problem seeker that I should be? How can I do my job?

Feeling ko pa naman – my cynicism helps me be good on what I do. If cynicism has no place to the company where I currently belong (GMA?)…… does this mean that I am born to be a Kapamilya? Or is cynicism banned there as well?

Of Dogs, Spiders and Bees

1. Are you familiar with  those small dogs with bobbing heads na normally nilalagay sa mga sasakyan? Kung hindi  - poor you! Anyway — I took a cab this morning papasok sa office… and the cab has gazillions of these bobbing head dogs…. ok… fine… 5 or so lang…  but they are placed side by side na akala mo ay beauty pageant contestants.  Aside from this 5 or so dogs – meron ding mga pusa with the heads bobbing in left/right direction.  Naghahanap nga ako nung pusa na gumagalaw ang paw na parang nangbabatok… pero wala which is a huge relief. But that’s another story. Balik sa mga aso — I really don’t have any strong feelings against them… pero this morning — when I saw them lined up…. Heads bobbing… their piercing eyes looking at me …. I somehow feel weird. Yung feeling na parang people are looking at you.. heads shaking in unison kasi you did something wrong or embarrassing or dissapointing. You know the feeling?  And feeling ko.. saan man ako tumingin - sumusunod yung mga ulo nila.  Parang sinasabing — there is no escape…. san ka man magtago…. Titingnan ka namin! Weird. Pero lam nyo… kahit anong iwas ko… I can’t help but look at them.  Parang  sa tennis match na kailangan mong sundan ang bola.  It’s like I’m hypnotized or something. Hmp.  Nadagdagan na  naman tuloy ang kinaiinisan kong mga bagay. I cursed the person who invented the bobbing head dogs with eternal fart bombs! Hmp!  At pag nakakita ulit ako ng mga bobbing head dogs — I’ll rip their “judging” heads off their stupid lifeless body!(Insert evil laugh here)
2. Last week  – the original PC that was provided to me was replaced. I charged this to Divine Intervention. Or siguro kinukuha na ng Smithsonian Institute yung PC. Sobrang bagal nung PC na yun.  It was so slow — na kailangan ko mag-ahit ulit pag nag-boot na ito at ready for my use na,. Okay … that’s an exaggeration… but you get my drift. Anyway — they replaced it with a not so new Dell PC… which is – compared to the first one – really fast ! Remember – compared to the first one ha….  Aside from it’s super fast processor (again.. compared to the first one) — mayroon itong  very special add-on —- hindi natanggal ng admin yung GAMES!!!!! … Maaring isipin nyo na ang babaw ko… well… beggars can’t be choosers…hmm…. Rephrase… most beggars can’t  be choosers.  I am thrilled with this  new development ….. isa lang ang ibig sabihin nito… Spider Solitaire all day… and all night! Yahoo
3. Last night — after a long.. long…long  time….. nanood ako ng movie.. sa movie house…. How long? Hmm… di ko na matandaan ang last movie na pinanood ko… probably The Simpsons…. Isipin ko…  Back to yesterday — dahil sa may free time ako … I roped in a friend to watch a movie…. I initially wanted to watch Beowulf…. Pero parang hindi naming trip ang masyadong mag-isip… kaya   we decided to watch Bee Movie. It was one decision that I did not regret. The movie is very funny.  Story-wise — well its no The Incredibles…. pero okay na  rin naman.  Definitely — yung witty and very funny lines ang nagdala ng movie. Nakakatawa talaga.  I initially have hesitations  kasi si Jerry Seinfeild ang voice nung bidang Bee.  I would not want to pay $8.50 to watch a Seinfield rerun. But he was really great in the Bee movie. There is still a hint of  Seinfeild… pero sakto lang.  Parang saktong-sakto yung voice nya para sa bidang bee. If you want to be entertained — well this movie is definitely for you. I promise you …. this movie has a lot of BUZZ!

 

Balik Bahay… Balik Buhay?

Day 3….. as expected wala pa akong ginagawa bukod sa magbasa…. Magbasa… at magbasa pa. Di po ako nagrereklamo. Alam ko naman na ganito talaga ang pagdaraanan ng lahat ng mga “new employee”. Ang di ko lang magets… iniexpect ba ng sangkatauhan na maintindihan at matandaan ng “new employee” in context ang lahat ng pinabasa sa kanya, Paano kung ang new employee in context ay tulad ko na nagkukunawari lang na nagbasasa?

Anyway — dahil sa balik bahay na ako…. Ini-expect ko na magbabalik buhay din ako. Ano ang “balik buhay” na sinasabi ko. Balik sa buhay siyudad. Ano ba ang buhay siyudad … malamang na tanong ninyo. Ahh… para itong isang pinoy teleserye. May bida — ako. May kontrabida – mga taong sumasalungat sa kagustuhan ko. May tuwa — pag nakukuha ko ang lahat ng gusto ko. May lungkot – kapag nagwawagi ang mga kontrabida. May action – pag nagtutunggali sa mga pulong. May horror – mga mukha ng mga taong kinaiinisan ko. Minsan may religious din – pag dasal to the max ka na mameet mo ang mga deadlines. Siyempre di mawawala ang romance — pag gusto mong yakapin ang mga manggagamit (business users) dahil sa madali silang kausap. Di lang yan…. Meron ding mga nagkaka-amnesia — yung mga nakakalimot sa mga napagkasunduan na . Meron din mga nabubuhay na patay – mag requirements na na-drop na pero pagkaraan ng ilang araw ay muling nabubuhay bilang same requirement (same character ) or iniba ang pangaalan (may kakambal pala… o nagpapanggap na ibang character).

Saya di ba? Puno ng excitement ba. No dull moment. Pero kailan nga kaya ako magbabalik buhay. Dasal ko lang… sana medyo matagal pa. Sarap din kasi ng basa lang ng basa… I was able to catch up on my sleep … ☺

Unang Araw, Bagong Simula

Bago ang ano pa aman – Happy Halloween sa lahat! Pasensya na rin at medyo natagalan bago ako muling nag-blog. Nabagsakan kasi ako ng katam (aran) kaya nagkasakit ako sa bato (gan). Bukod pa dun – kailangan ko ng rest and relaxation dahil sa sobrang konsumisyon na inabot ko sa aking previous employer. Detox ba muna. Para handa sa susunod na mga paghamon sa buhay.

November 1 – hindi lang po ito All Saints Day para sa akin. Ito rin ang unang araw ko sa aking bagong-lumang work. Magulo? Bago – kasi after ng aking short but sour stint sa Progresibong Bangko ng Singapore – naglipat bahay na ako sa ibang workplace. Luma – kasi nagbalik bahay ako sa bahay ni Kuya. Nope. Hindi sa Big Brother house…. Sa Siyudad. Balik- Siyudad na ako. Kaya luma din. Granting na ibang grupo ako ngayon… pero same application pa din naman ang aking hahawakan. Kaya luma rin talaga.

Bakit ako nagbalik bahay? Hmmm… anong sago tang gusto nyo… pang interview (I would like to challenge myself and crap… more crap…. And more crap)…. O sagot na practical ( Pera pera lang naman ang buhay). Hehehe…. O joke lang… baka dumami ang mangutang sa akin. True reason? Pag napuno na ang salop… dapat nang lumipat sa ibang salop…. Kaya ayun.. since Siyudad lang naman ang handang tumanggap sa akin… tinanggap ko na rin…

Novemeber 1 — unang araw ng aking pagbabalik… panibagong chapter sa aking buhay sa siyudad…. Para bang Maging Sino Ka Man… Book 2 na… technically ha….. hindi counted yung paglipat ng grupo since Siyudad pa rin naman yun… hindi kasama ang 2 months vacation kasi Siyudad pa rin naman yun… ngayon umalis… at bumalik… so Book 2….. o…. wala nang kokontra.

Tanong nyo… ano kaya maaring mangyari… tingin ko … the usual…. Marami akong aawayin at susungitan…. May mga bagong kaibigan na makikilala…. May mga oras na maiinis… May mga araw na matutuwa…. Bottom line…. Balik bahay…. Balik sa dating Buhay!

Huling Hirit

Maraming huling hirit ngayong araw na ito. Mga bagay na huling beses ko gagawin. Bakit huling hirit? Wala lang. Huling araw ko na kasi dito sa Progresibong Bangko. Tama ang nabasa nyo… huling araw ko na ngayon ditto. Nakakagulat ba? Di naman siguro masyado. Sa dami ba naman ng mga reklamo ko sa previous blog entries ko – hindi na siguro kataka-taka na mapuno na ang aking salop at ito ay akin nang kalusin. Dalawa lang naman ang choice e…. ang umalis dahil nagbitiw… o ang hulihin ng mga pulis at ikulong dahil sa naging crime scene ang office. Naku… yung unang choice ang pinili ko… hindi ako pwedeng makulong at malatigo… sensitive ang aking skin at magmamarka ang mga hataw ng latigo.

Anyway – balik sa mga huling hirit…. Bukod sa iilang tao na naging kaibigan ko na… marami din naman akong mamimiss…. Unang una na ang aking daily breakfast for the past 6 months. Ang daily dose ko ng kopi-c at beehon. Syempre damay din si Madame Auntie (na hindi na bumalik after marenovate ang beehon store) at si Bridge Beehon Auntie (na naging kahalili ni Madame Auntie bilang Beehon Angel ko). Mamimiss ko din si Kopi-c auntie na nakikita pa lang ako ay tinitimpla na ang aking Kopi-C… small, take-away, less sweet.Mamimiss ko din si Bridge Juice Uncle. Tuwing lunch time — pag nakita na nya ako… sasambitin na nya na .. “same..same??”… Ano yung same-same… Orange/Carrot/Celery Juice… na napalitan ng Watermelon Juice large.

Ano? Sino mamimiss ko sa mga katrabaho ko? Marami. Unang-una na si Sassy.. sino na lang magsasabi sa akin ng “Use your intelligence” o “Use your common sense”. Syempre kasunod na dyan si Ate Vi. Mamimiss ko ang pagpapantay ng column at pag-indent ng mga paragraph. Not to mention the difference between Nil and Null! Si Lola… in fairness… mabait naman sa akin si Lola…. Wish ko lang for her….sana maging matatandain na sya… matatandain ha… hindi matanda. Last and definitely not the least… si Chichay. Sya kasi ang laging nagpapa-alala sa akin ng kahalagahan ng water conservation. Minsan nga… naiisip ko.. am I doing the world any good sa paliligo? Kung tipirin ko na lang ang tubig?

Kidding aside – hindi naman lahat ay masama… mayroon din naming mabuti. Nadevelop ang aking Word at Excel skills. Naging metikuloso na rin ako when it comes to documentation — always looking at the finished work… checking it twice… finding out who’s naughty or nice… este…. Mali… sa December ko pa pala gagawin yun. (Mental note!). Naging updated din ako sa mga news and current events… pati showbiz tsismis…. dahil sa internet access at maraming freetime. Nadagdagan rin ang kaalaman ko sa public transportation dito sa land of the kopi-c. (Bus 97 at ang Tanjong Pagar MRT station).

Hmm… bakit nga ulit ako nagbitiw? Hehehe… Joke lang… No regrets no… Siguradong sigurado ako sa desisyon ko hehehehe….

O… ano.. iniisip nyo san ako lilipat? Tinatanong pa ba yun…. Kung no clue kayo…. Problema nyo na… don’t worry… pag nag-first day na ako… isusulat ko dito sa blog ko!