Good Intentions

Musta na mga  ka-berks? Bago ang lahat isa munang katanungan — uso pa ba ang salitang “berks”? I have been in my own bubble for quite a while kung kaya’t hindi ko na sure kung ano ang usong tawagan ngayon. Anyway – it has been a while since my last entry — akala nyo siguro ay tuluyan ko nang kinalimutan ang aking first love – acting.. este ang pagsusulat ng mga walang kwentang bagay. Hindi pa naman. Medyo bisi-bisihan lang ng kaunti. The past few weeks have been uninteresting. You’ll be bored our of your wits kung ikwento ko pa ito. Sabihin na lang natin na I’ve been busy with :

Work 

A little sick (pero hindi AH1N1 ha..)

Farmtown  

 Yoville

 TV Series

 Movies

 Anyway – ulit — hindi yan ang gusto kong ibahagi sa inyo aking dear reader/s.  Naligaw lang ako – mahina ako sa directions e. Pasensya na ulit. Hmm.. nasaan na ba ako.. hmm.. ayun.. nangyari na ba sa inyo yung you did something with  nothing but good intentions pero ended up doing some other thing? Mukhang yan ang nangyayari sa akin ngayon. I wake up early and went to the office early (which by itself is already a miracle—- tutuo ang himala!!!!) with all the intention of working hard. Dami na kasing mga lumalagpas sa deadline – which is so not me. I am usually a hardworker – di lang halata. Pramis – masipag talaga ako… mukha lang hindi. J

 Ayun na nga – I arrived early sa opis. All ready for a full day of non-stop working. Work like a dog ika nga. With my Kopi-C siew-tai (Coffee with Evaporated milk – less sweet) – hinarap ko na ang aking computer. Read all my e-mails to get this our of the way. Nilabas ko na ang aking ipod to drown all the noise in the environment. And started working… for five minutes or so. Yup… I started will all good intentions – pero nabigo ako. Parang tinatamad ako e. Parang feeling ko may kailangan pa akong gawin bago ko simulan ang aking trabaho. Spent 5 minutes or so na pagmumuni-muni when it finally dawned on me.  Yup. Alam ko na kung ano ang dapat ko munang gawin. I need to write this entry.  And here I am – writing this entry which you are reading right now.  At dahil sa nasulat ko na ang entry na ito – isa lang ang dapat kong gawin. I need to end this entry and start with work. Walang choice e.. need to bring home the bacon. O sya… sa muli.

 P.S.

 Bilang tribute sa  namayapang King of Pop – I decided to listen to his music for the entire day. Yup. MJ the entire day. Sumalangit nawa ang kaniyang kaluluwa.

Quarter End

Long time no blog. Pasensya na po. Pasenya? Puro na lang pasensya! Ayan – inunahan ko na kayo ng pagalit. Yan ang aking pre-emptive measure para hindi ako mapagalitan. Pero hindi yan ang aking ikwento sa inyo. Nais ko lang magkaroon ng blog entry dahil ngayon ay quarter end. Ito ang aking quarter end report. Pagbabayad utang ko na rin ito sa aking paminsa-minsan na pagkalimot na sumulat sa site na ito.

Bago ang quarter end report — nais ko munag i-greet ang aking site. Happy 2nd anniversary! 2 years na akong nagsusulat ng mga bagay-bagay na walang halaga sa karamihan ngunit makabuluhan sa iilan. Bilis ng panahon no? Couple of years ago — nakaupo ako sa aking upuan sa opisina at nag-iisip ng maaring magagawa. Fast forward – it’s been 2 years of blogging and blog-nots. Well – here’s to 2 years of blogging and looking forward to more years! (Insert champagne glasses clicking sound here)

Okay.. enough of the celebration. Let’s go back to business. Dahil sa tagal ko na ring walang entry — I decided not to have any single subject. Basta kung ano na lang ang pumasok sa isipan ko. Wala lang. Minsan mainam din yung walang structure. Yung spontaneous. Para may kaunting thrill.

- Last Saturday — I had no choice but to face the inevitable. Kailangan gawin ko na ang isang bagay na I’ve been dreading always. I need to have a haircut. Bakit dreaded? Kasi – after every haircut – I think I look weird. Yung I got used to how I look for a couple of months then suddenly – voila – a different look. Minsan bad… Minsan good. Minsan hindi pansinin. But to me – I still look weird and I need a couple of weeks to get used to it again. Hay. How’s the haircut you may asked. Hmm… the stylist (yan ang tawag sa kanila dito) told me that I’m beginning to “hair problem”. Kailangan daw aware para ma-cure or something. I cut his litany short dahil alam ko naman na bebentahan nya lang ako ng kung ano-anong produkto. Pero – I made a mental note to minimize on hair products. Mahirap nang makalbo. Magastos sa facial wash. The haircut? Well – nothing earth shattering. Trim lang. I look weird as expected. But still – I had worst.

- Magulo pa rin ang ikot ng mundo sa teleserye ng aking buhay — well trabaho wise. May mga ilang magagandang balita akong natanggap the past few days which is a big welcome. Feeling ko kasi – for the past few weeks ay lagi akong nasa “looser” corner. Pero the past few days – slightly winner corner naman ako. Tutuo nga ang sabi ni Santino…. May bukas pa! Thankful to the max talaga ako. Salamat Bro!

- Speaking of Santino — kagabi habang nanonood ako ng May Bukas Pa…. I can’t help but wonder – kailan kaya pupunta si Santino dito sa Singapore? Para naman masabi nya kay Bro – na sana wag mawalan ng trabaho ang mga Pinoy dito. Sabagay – pwede naman tayo lahat dumiretso kay Bro. Sabi nga – ask and you shall receive. Pero ingat din sa paghingi — sabi nga ni Daughtry — “Be careful what you wish for ‘cause you might get it all, you just might get it all”. Mamaya ibigay sa atin tapos hindi naman pala natin alam kung ano ang gagawin dito. Kaya dapat bago humingi – mag-isip muna.

- Again – speaking of answered prayers… dahil na rin sa good news na aking natanggap —- naisipan ko na there’s only one way of celebrating this. I need a new “baby”. Pangtanggal ng stress. Panglunod sa mga hindi kanais-nais na bagay sa paligid. Sa aking mga masugid na tagasubaybay — matatandaan nyo sa isa kong entry ang tungkol sa pagkawala ng isang mahalagang bagay sa aking buhay a couple of months ago. At dahil sa kasalukuyang krisis ay nagdadalawang isip ako kung papalitan ko pa ba ito. Nanghingi ako ng sign from above — sabi ko kung April ay may good news para sa akin — isa itong sign na dapat kong palitan ang mahalagang bagay na ito. Alam kong wala pang April — pero dahil sa ibinigay na sa akin ang “sign” —sino ba naman ako para hindi tumupad sa nakatakda. Kaya ayun – kagabi – right after office….. I bought a new (and improved!!!) Ipod Classic. Silver. 120 gb. Finally – nagbalik na ang musika sa aking buhay!!!!! May isa pa akong sign na hihihintay — para naman ito sa Wii Fit. Sabihin ko sa inyo sakaling I’ll again see the sign!

- Dahil sa music ang napapag-usapan — kailangan banggitin ko ang American Idol Season 8. I particulary like Megan. Very unique voice. Yung pag narinig mo yung kanta ay alam mo na siya ang kumanta nito. I admit na slim ang chance nya na manalo as the new American Idol. Kung makapsok sya sa 6 ay swerte na. Pero kahit ganun pa man – I still prefer her kaysa dun sa ibang sampu-samapera na magaling nga kumanta pero salat naman sa individuality.

- At dahil sa may Ipod na ako ulit (naks!!!!) — my current playlist:
Twilight: The Score album
Songs Rediscovered 2 – Jed Madela
Lonely Road – The Red Jumpsuit Apparatus

Yan na lang po muna… Sa muli

This is a job for….

Finally — a blog entry.  Pasensya na. Sabihin na lang natin na medyo “interesting”  ang aking mga nagdaang araw.  Mga pangyayaring medyo mahaba kung ikwento ko pa. Sabihin na lang nating medyo close to home na talaga ang mga pangyayaring inaasahan kong mangyayari pero nung nangyari na ay medyo hindi maganda ang pangyayari. Yan. Linaw nyan.  At dahil sa pangyayari na ito ay kailangan ko na namang ipakita kung ano ang kaya kong gawin. Akala ko ay tapos na ako sa pagpapakilala ng kakayahan… pero hindi pa pala.  Meron na namang isang nilalang na nangmamaliit sa aking kakayahan. Nung una — medyo naiirita ako. As in. Kulang na lang ay sabihin kong — excuse me lang….. kilala mo ba kung sino ang kausap mo? Pero hindi ko na sinabi ito…. kasi apparently ay hindi nya ako kilala. And — I don’t think na gagawa itong nilalang na ito ng paraan para alamin ang nakaraan upang makilala nya ako. Sabi nga nya – iba ang kaniyang pamantayan.Kaya ngayon — here I am again… back to square one. Kailangan na namang magpakitang gilas. Maari nyong isipin – who the hell cares kung ano man ang sinasabi ng nilalang na ito. Well — I do.  Hindi dahil sa gusto kong magmagara — pero more on not giving this person the satisfaction of thinking na hindi ko nga kayang abutin ang pamantayan nya.   Sa pagtatapos ng pakikipaglaban na ito —- makikilala nya na AKO  ang kausap nya —I’m more than a man — I’m Superman!

[poz-i-tiv-i-tee]

Habang dumadaan ang bawat araw ay patuloy na tumataas ang aking paghanga kay Ate Shawie. Tulad ng nabanggit ko – gusto kong isabuhay ang positive attitude attracts positive things mantra. Ngunit sa bawat araw na lumilipas ay lumilipas din ang aking pasensya. Mahirap pala talagang maging positive palagi. Ang daming mga bagay dito sa mundong ibabaw na isang malaking test of patience. Naisip ko tuloy – baka makatulong kung isulat ko ito. Baka sakali lang naman. Wala namang mawawal kung subukan ko. Kung hindi man maging effective – at least may blog entry ako. Kung maging effective – nabawasan na ang inis ko — may blog entry pa ako. Minsan talaga sobrang talino ko. J

- Krisis.. krisis.. krisis…. No explanation needed

- Mga nilalang na hirap umintindi. Ano ba ang mahirap intindihin sa salitang krisis. Kainis. Hindi naman ito isang secret na pangyayari. Laman naman ito dyaryo at news sa tv. Unless nakatira ka sa ilalim ng bato – walang dahilan para hindi mo malaman ito. Kaya dapat —mag-adjust. Di ba nga may kasabihan na “Kapag maiksi ang kumot – matutong mamaluktot”. Gets? Mamaluktot! Hindi sinabing kapag maiksi ang kumot ay bumili ng bago at mas malaking kumot! Hmp. Hello. Not unless may pangbili ka – mamaluktot dapat!

- Mga nilalang na walang ”sense of urgency”. Sabagay – parang default ito minsan nating mga Pinoy. Cultural thing? Di naman siguro. Pero minsan nga – napapansin naming na ang ilang nilalang sa Pinas ay walang sense of urgency. Lagi na lang pinagpapabukas ang mga bagay-bagay. Minsan nga ang sarap tanungin – may full time job ka ba? Isa ka bang ina/ama na may mga inaalagaang anak? Mayroon ka bang mga hobby na kumakain sa iyong oras? Kung wala ang sagot mo sa mga tanong na ito — wala kang karapatang mag-bisi-bisihan. Marami kang free time para gawin ang mga bagay-bagay at hindi mo kailangang ipagpabukas ito. Di bale sana kung pag nagkaproblema ay sasarilinin mo. Hindi – syempre pag problema na — shared responsibility na. Kung hindi naman kahalagahan ang gawain ay okay namang ipagpabukas. Pero kung peperhuwisyo ito ng iba – mag-isip-isip naman.

- Mga nilalang na kulang-kulang ang impormasyon. Di ba nakakairita pag meron kang tinatanong tapos hindi ito nasasagot? Fine… minsan mataas talaga ang aking expectation sa mga nilalang — pero minsan din naman ay fair lang ang hinihingi ko. Kunwari sasabihin mong kailangan mag lagay ng tulay – obviously ang itatanong na kasunod ay bakit kailangang maglagay ng tulay. Syempre dapat na-anticipate na ang tanong na ito. E minsan – hindi. Ang isasagot lang ay basta – kailangan ng tulay. Ganun? Sorry na lang. Not unless makapagbibigay ka ng 10,000 word essay tungkol sa kahalagahan ng tulay na yan — e walang tulay na maitatayo. O.. reminder lang… ang tulay ay isa lamang metaphor. Hindi ito kailangang itake literally.

- Mga nilalang na hindi sumasagot sa e-mail ng ilang buwan at tapos ay maninisi ng ibang nilalang. Etong isang ito ay mainit-init pa. Ilang minuto lang ang nakaraan. Umattend ako bilang isang silent participant. May iba na kasing gumagawa ng proyekto na iyon. Moral support na lang ako kung baga. Syempre pa – may isang nilalang (na hindi ko na lang sasabihin kung anong nasyon at baka masabihan pa akong racist) na hindi sumasagot sa mga emails at telepono ang nagrereklamo. Hindi kasi sila makakapag-deliver as scheduled dahil daw sa may mga impormasyon na hinihintay sila na hanggang ngayon ay hindi ibinibigay. Syempre kailangan itong maghanap ng masisisi. At dahil sa tahimik kami – kami ang napili nilang sisihin. Nung una ay ayaw naming patulan – pero talagang mega-sisi itong nilalang na ito. Sad to say – pansamantala akong naging nega — pinutol ko ang aking pananahimik at nagsalita ng medyo may pagkainis. Kainis talaga. Ilang buwan silang no-problem ng no-problem tapos ngayong crunch time na e maninisi sila. Mga !@#$#!$. Hmp. Pasalamat sila at nasa ”positive” mood ako.

Ayan. 5 lamang iyan sa mga bagay na nagiging isang malaking balakid sa aking quest for positivity. Pag may mga ganitong bagay — medyo natatalo ng negativity ang positivity. Sabagay – ilang araw pa lang naman akong nagsisimulang maging positive. Expected naman na paminsan minsan ay madadapa ako. Ang importante ay ang bumangon ako sa pagkakadapang ito ng nakangiti. Wala namang positive na tao ng nakasimangot di ba?

P.S.

Matagal tagal na rin akong hindi nagbibigay ng aking playlist. May isang kanta na lagi kong pinapakinggan – Natasha Bedingfield’s Unwritten. Its a very good uplifting song. Dapat sundin nating lahat ang mensahe ng kanta na ito…

I break tradition, sometimes my tries, are outside the lines
We’ve been conditioned to not make mistakes, but I can’t live that way

Staring at the blank page before you
Open up the dirty window
Let the sun illuminate the words that you could not find

Reaching for something in the distance
So close you can almost taste it
Release your inhibitions
Feel the rain on your skin
No one else can feel it for you
Only you can let it in
No one else, no one else
Can speak the words on your lips
Drench yourself in words unspoken
Live your life with arms wide open
Today is where your book begins

Ctrl/K B

Magandang start of the week sa lahat!!!! J  O.. why the questioning looks. Yup Ako pa rin ito. Naninibago ba kayo dahil sa aking cheerful disposition?  Sabi kasi — start the week right para daw it will end right. Kaya kailangan mag-effort ako na start the week na positive and cheerful. Para makahatak ng mga good karma. Alam nyo naman – sa panahon ngayon – we need all the help I can get para maiwasan ang masamang sumpa ng krisis. Kaya nga lahat ng maaring makatulong sa pag-unlad – pinapatulan na naming yan. Syempre hindi mawawala ang faith at prayers. Pero aside from this – pinapatulan/papatulan na rin naming ang charms and crystal (wala pa pala ako nito… pero yung iba kong mga kasama ay meron na!), chain mail (pag sinabing forward – forward!) at feng-shui (gusto ko sanang iharap ang aking cubicle sa west where the sun rises – kaso mukhang hindi ako papayagan ng management).  Ang latest sa aming sinusubukan ay ang pagiging positive at happy para maka-attract ng mas maraming  positive vibrations at maka-repel ng mga nega na pangyayari.  Honestly – mahirap maging positive at happy palagi. Nagkaroon nga ako ng newfound respect kay Ate Shawie e. Mahirap ngumiti kung ang gusto mo talaga ay sungitan at sigawan ang mga nilalang na sabi nga ng isang kaibigan -  ang tanging purpose sa buhay ay ang bwisitin ang iyong araw. Pero tulad ng pagpasok ng maaga — I’ll try my best… and I hope my best is good enough.

 

Pero hindi yan ang aking ikwento. Ikwento ko lang ang isang pangyayari na panandaliang nagpa-alala sa akin na ako ay pwede nang iconsider na matan… hmm.. mature. Brief background sa mga hindi masyadong pamilyar sa aking kasalukuyang kalagayan – krisis, walang proyekto, maraming freetime, nasa panganib. Ok? Everyone on the same page now? Dahil sa kasalukuyang kalagayan – madalas kaming magpalitan ng mga walang kwentang e-mail ng aking mga kagrupo. Kani-kanina lang — business as usual… palitan ng mail. Sa isa kong mail – nagbiro ako at sinabi kong – rectify and revert. Sumagot ang isa kong kagrupo ng pabiro din na “wow.. shift f7 ito!”.  The reply baffled me. Feeling slow – tinanong ko kung ano ibig sabihin.  Lalo tuloy akong ininis – hindi ko daw alam… ibig sabihin ay hindi ko kailangan gamitin. Kung gusto ko daw malaman ay subukan ko sa ms word. Syempre pa – dahil sa likas akong tsismoso – sinubukan ko….at nalaman ko kung ano ginagawa nito. Ano? Kung hindi mo alam – subukan mo rin. Aba.. alangan naman ako lang ang mag-effort… 

 

Anyway – sa mga nakaka-alam at naka-alam ….. ang Shift-F7 ay ang shortcut for Thesaurus. Yup. Hindi ko rin alam – hindi dahil sa hindi ko kailangan. Mali. Hindi ganun kalawak ang aking vocabulary para malaman lahat ng kahulugan ng salit. Ang siste – hindi ko lang alam ang short cut. Long cut ako – Tools =>Language=>Thesaurus. Gets? Nung sinasagot ko na ang mail —- sasabihin ko sana na hindi ko alam ang short cut at hirap akong tandaan ang mga shift keys at control keys. At hindi ito recent occurrence. College pa lang ako ay ganito na ako. Kaya nga dati ay hirap ako sa Wordstar.

 

Hmm.. natigilan ako. Hmmm ulit.  Naisip ko kung makarelate kaya itong mga kagrupo sa Wordstar.  Naabutan pa kaya nila ang Wordstar? Which then reminds me na sa mga ganitong pagkakataon – lumalabas na talaga ang edad. The technology that you use is directly proportional to your age. Hindi mo maitatago yan. Kunwari – pag tinanong ka – anong ginagamit mo pag gumagawa ka ng mga book report at term papers nung highshcool/college ka? Typewriter? Computerized – Wordstar? Computerized – Word? That’s 3 different “times” na agad.  Yung mga typewriter pa ang gamit — malamang ay nasa late 40s na ngayon. Yung mga nakaabot sa Wordstar malamang ay Late 30s to early 40s. Yung mga MS Word na ang inabutan – yan ang mga nasa 20s and below. Ako – sabihin na lang natin na inabutan ko ang Wordstar nung patapos na ang reign nito.. napalitan ng Word Perfect… then MS Word. At least – umabot pa ako sa Word. Which makes me — well kaniya-kaniyang compute na lang.  Batay sa aking calculator – ako ay nasa mid-20s … sa pag-iisip! Actually – hindi naman mga spring chicken ang aking mga kagrupo.  They are just a few years younger than me — pero still I can’t help but wonder kung naabutan ba nila ito or hindi. Wala lang. Sayang naman ang punchline ng aking witty joke kung hindi lang nila maiintindihan.  Sabi nga – know thy audience.

 

I decided to reply without the Wordstar reference. Wala lang. Pagkatapos kong mag-isip ng sobra. At mapunta ang aking isipan sa kung saan saan at kung ano-ano na hindi naman talaga importante — napag-isip-isip ko na it doesn’t really matter kung isama ko man ito or hindi. Ang naisip ko lang – this would be a good topic for a blog entry. Kaya ayun – isinulat ko ang entry na ito.  At yan ang alamt ng blog entry na ito. Yun lang.  Sa muli.

 

P.S.

Ctrl/K K

Munting Pangarap

 

Isa sa mga pangarap ko nung bata pa ako ay maging isang “executive”. Nakikita ko ang sarili ko na naglalakad sa kalye na mayroong nagtataasang gusali.  Tanda ko pa nga kung ano ang suot ko – crease-free black slacks, crisp white long-sleeves polo, navy blue necktie, black socks and black shoes. Syempre – meron akong dalang itim na attaché case. Every morning ay papasok ako sa isang mataas na building where my office is located. Syempre may sarili akong office/room. My office has this big mahogany table and swiveling black leather chair. Makikita sa table ko ang tambak na files sa aking in-tray and some finished papers sa aking out-tray. Syempre meron ding mga wooden shelves/cabinets sa  aking office. Nakadisplay sa shelves ang aking mga knick-knacks, books, picture ng family and friends, awards and a lava lamp (yup – won’t be complete without the lava lamp). Meron ding malaking glass window ang aking office with a very good view of the cityscape. Madalas akong tumitingin dito when I’m in deep thought or gusto ko lang marelax .Just outside of my room is my very own secretary. Pagpasok ko sa room — in just a few minutes ay papasok din ang aking secretary with my black coffee and messages. Basahin din nya ang aking schedule for the day. Afterwards iutos ko sa kanya na ipadala na sa respective departments ang mga papers sa aking out-tray and schedule a meeting with someone.  I’ll then start the day’s work.

 

Bakit ko naisip ang childhood dream na ito. Wala lang. Ganyan talaga siguro pag puro crisis ang nasa paligid mo. Mula sa dyaryo, tv, Internet hanggang sa tindahan ni Aling Nena – krisis ang pinag-uusapan. Kaya ayun — napapag-isip-isip tuloy ang mga tao. At dahil sa at marami akong free time dito sa opis (isang hindi magandang pangitain lalo na sa mga panahon ng krisis)  — marami akong time upang mag-isip-isip. At ito nga ang aking naisip. Ano naman ang napala ko sa pagbabalik tanaw na ito. Meron din naman. Nalaman ko na :

 

- Kung mangangarap na rin lang – lubus-lubusin na. Okay na sana ang pangarap ko e… medyo sablay lang sa ”naglalakad”. Hindi ko man lang isinama sa pangarap ko ang magkasasakyan. Hay.

- Bata pa lang ay mukha na akong tv. Kita nyo naman ang pangarap ko – parang scene ng isang pelikula. Kulang na lang ay orange juice!

- Hanggang sa pangarap ay tamad ako –  tambak ang in-tray, kaunti lang ang nasa out-tray. Meron pang secretary na taga-timpla ng kape.

- Bata pa lang ako ay “detail” oriented na ako. Tingnan nyo naman ang pangarap ko – hanggang sa kasangkapan ng opisina to be kasama.  

- May fashion sense naman pala ako kahit papaano – black socks on black shoes. Hindi ko lang gusto ang aking attire. Di ba ganyan ang suot ng mga nag-preach sa kalye?

- Attaché case? Definitely not in this lifetime!

- Crease-free slacks…. Crisp  white longsleeves polo — hanggan pangarap – may pagka–OC ako.

 

Ngayon – maari nyong itanong – ano  naman ang importansya ng pangarap na ito sa aking buhay ngayon. Wala naman masyado. Naisip ko lang na marami pala akong pangarap na nananatiling pangarap lang. Hindi ko naman sinasabing wala na itong pag-asang magkatotoo – meron pa rin naman. Pero sa ngayon – parang hindi na importante sa akin na magkaroon ng office with a view or own secretary. After careful re-evaluation of this childhood dream of mine – isa lang naman ang importante sa akin ngayon. It would be nice kung magkatotoo ang lahat ng ito. Pero hindi ito ang end-all and be-all ng lahat. Ang pinakaimportante sa akin ngayon — lalo na ngayong panahon ng crisis — ang magkaroon ng lava lamp. Iyun lang – well for now. 

 

Stop, Look, Listen

(11-Feb-09) Sobrang antok pa rin ako. Aga ko kasing nagising at pumasok – e late na akong natulog. I was watching the US Congress grill the financial company CEOs sa Bloomberg till around 2:00 a..m. Hmm.. Nagulat kayo no. Hindi nyo ba ako ma-picture in front of the television watching Bloomberg intently? Well – ako man. But desperate times need desperate measures! Knowledge is power! Sabi nga ni Ka Ernie (SLN) – pag walang knowledge — walang power! Truth be told – hindi ko rin naman naiintindihan lahat nung mga pinagsasabi nila. Pero dahil sa malaki ang effect ng mga pangyayaring ito sa akin — napipilitan akong makiusyoso. O – alam ko na ang sasabihin nyo – tsismoso naman talaga ako by nature. Fine. I admit that. Pero yung mga interesting tsismis naman. Tulad ng nabuntis yung pinsan ng kapatid ng manugang ny biyenan ng pinsan ng kapitbahay ng classmate ng friend ng kaopisina ko. Yan. Medyo interesting. Pero kung tungkol sa mga credit flow, Troubled Asset Relief Program, Financial market meltdown etc….etc…  Malamang ay tulugan ko lang yan. O ilipat sa Cartoon Network or TFC ang tv. Nasa isip ko kasi na pang-geek lang yang mga ganyang usapan.  Hindi naman lalabas sa normal na usapan yang mga yan. Sige nga – kunwari nagkwekwentuhan ang grupo tungkol sa latest episode ng Tayong  Dalawa at bigla akong sumabat para itanong kung ano ang opinion ng bawa’t isa tungkol sa bailout package ng US government sa mga  Banks na considered as “too big to fail” . Ano sa tingin nyo ang magiging reaction ng sangkatauhan?  Malamang ay tingnan ako ng masama at deadmahin – or worst batuhin ng sapatos ala Bush. Such news have no place in normal day to day conversation.

 

I was wrong.  Magmula ng nagsimula ang mga kabulastugan sa global finance ay naging common topic na ito sa aming circle. Siguro nga – dahil sa nakasalalay sa mga pangyayaring ito ang kinabukasan ng ating lahi. I’m not kidding nor am I being dramatic. Alam nyo naman kaming mga OFW — maraming mga dependents at scholars. Kinakailangang laging may raket kung hindi – force diet ang lahat. Since this crisis is very close to home — kinakailangan na medyo aware kami sa mga pangyayari at maaring mangyayari. We need the info in formulating our short term and long term goals and actions. Mahirap na ma-caught unaware. Again – force diet ang lahat kung sakali. Kaya ayun – bigla naming naging kaibigan sina Bloomberg, CNN Money at CNBC.  Looking at the bright side — as in looking – craning your neck to see the bright side— kahit pa by force – nakatulong ang force-awareness na ito sa amin.  We can make use of this awareness sa aming mga desisyon regarding investments and retirement fund. Napilitan din kaming i-review an g aming mga financial standings at mag-reprioritize ng needs at wants. In short – we were forced to grow-up and kahit papaano mature in our financial decisions. I am still a long way bago ma-achieve ang financial decision maturity pero kahit papaano naman ay may change ika nga.  I aint liking it but no choice lah.   

 

Anway – marami pang pwedeng mangyari sa “reality-serye” na ito. Sabi nga ng mga financial experts (which I am beginning to doubt kung experts nga) – it’s still a long long long way to go. Kaya suggestion lang – don’t hold your breath in anticipation. Baka maubusan lang kayo ng hininga at madedo.  What we need to do is to stop (ang walang mga kwentang paggasta), look (for ways to save…save…save…) and listen (sa mga bali-balita sa paligid). Hmm… mukhang listening lang ang kaya ko ah. Hirap nung stop and look e. Aiyah

 

Babala

Bago ko simulan ang entry na ito – nais ko munang bigyang babala ang lahat —- masungit po ako ngayon. Yup – more than the usual kasungitan. May dahilan naman po ng aking pagsusungit. Wag naman kayo muna masyadong judgemental. I am on my 4th day in my quest for greatness — este  Chinese New Year resolution. Naku – tiyak na marami na namang katanungan ang nasa inyong isipan ngayon. Dahil sa magaling akong mag-anticipate ng mga future queries (isa ito sa aking mga strength – if ever may nagbabasa nito na nag-iisip na mag-offer ng trabaho sa akin) ay sasagutin ko ang mga katanungan na yan kahit hindi nyo pa tinantanong.

 

 Unang tanong – Bakit Chinese New Year resolution ?  Ang sagot — Kasi naisip kong gawin ito nung Chinese New year… so technically hindi ito new year resolution based on the western calendar. Kasi hindi ko naman ito naisip nung mag January 1, 2009 e. So Chinese New Year resolution sya.

 

Ikalawang tanong – Ano naman itong resoulution na ito?  Ang sagot — Naisip ko na hanggat makakaya ko — kailangang nasa opisina ako ng 9:00 a.m. at umuwi ng 6:00 p.m.

 

Ikatlong tanong – Bakit itong bagay na ito ang naisip kong gawing resolution? Ang sagot —  3 dahilan.

 

- Due to the global financial crisis. Opo. Crisis na kasi. At ramdam na ramdam ko ang crisis na yan. Financially. Emotionally. Physically.  Actually more on financially. Talagang kinakailangan magbawas ng mga bisyo. Tulad ng bisyo ko — ang mag-taxi. Kailangan ko nang mag-public transport. At dahil sa tamad akong mag-MRT – kinakailangan kong abutin ang special express bus na dumadaan malapit sa aming bahay at humihinto sa harap ng aking opis. Yun nga lang — dahil special — kaunti lang biyahe…. 3 biyahe sa umaga between 7:50 to 8:00 am. Sa uwian naman ay 2 biyahe lang 6:15 at 6:40. Para mahabol ko ang mga biyahe na ito – kailangang maaga akong gumising… at maaga rin akong umuwi. Otherwise – taxi na naman ako. And again — mahal pa naman ng taxi. (Repeate to myself multiple times hanggang mag-sink in.)

 

- Para maaga akong makauwi. Epekto pa rin ito ng global financial crisis. Dahil sa crisis – maraming mga pagbabago, pag-iikot-ikot, pagpapalitan ng silya sa mga kumpanya —- mine included. Actually – nangunguna ang aking opisina sa musical chairs na yan. Dahil dito – medyo may mga pagbagao sa aking work-load. Nawala ito… kinuha ng iba. Hmp. At wala pang masyadong naibibigay sa akin. Kaya medyo marami akong libreng oras. Nakakabato tuloy dito sa aking upuan. Kaya nais kong umuwi ng maaga.

 

- To heal the world and make it a better place. Wala lang. Uso ngayon ito e. “In” ang maging nature advocate. Kaya join din ako. Joke lang. Hindi ko ito talaga dahilan. Pero naisip ko lang na dahil sa naunang 2 dahilan ko — nagkakaroon ito ng indirect effect para sa kalikasan. Dahil sa pagsakay ko sa bus instead of taxi — nakakatulong ito na mabawasan ang aking carbon footprint. With the same amount of gasoline – mas maraming natransafer na nilalang ang bus kaysa sa Taxi. Not unless singlaki ng bus ang inyong taxi. Pag ganun – e same lang. May indirect effect din ito sa aking electicity usage. Dahil maaga ako pumapasok – mas napapatay ko ng maaga ang aircon at ilaw. Tipid. Sa office din – instead na nakatunganga ako at nag-aaksaya ng kuryente —- umuwi na lang ako ng maaga. Okay – medyo stretch na ito – pero you got to admit… kahit papaano ay pwede nang pagtiyagaan ito and be considered as efficient energy usage.

 

Ikaapat na tanong – Hanggan kailan mo kaya magawa itong resolution na ito? Ang sagot — Hmmm.. siguro mga 5 or 5 days. O. Wag namang kumontra. Pragmatist lang ako. Alam kong hindi ko kakayanin na palaging gawin na pumasok at umuwi ng maaga. Umuwi siguro – pwede pa… pumasok — yan ang problema. Kaya nga realistic resolution ang ginawa ko. And take note — mayroon akong disclaimer sa resolution ko — “hanggat makakaya ko”.  So kung 5 to 6 days ko lang makakaya — e sa yun lang nakayanan ko e. Pero sana naman —- makayanan ko ito ng maraming araw. Hindi naman kailangang araw-araw….. once or twice a week will be good. Small steps sabi nga.  Slowly but surely – ok fine… for my case – slowly… yun lang.. kasi kahit slowly hindi ko pa rin masabing surely ay makakayanan ko na.

 

Ikalimang tanong – Bakit ka nga ulit masungit than usual? Ang sagot — Related pa rin ito sa pagpasok ng maaga.  Dahil sa kailangan kong pumasok ng maaga… syempre kailangan kong gumising ng maaga. Mahirap namang pumasok ng tulog. Baka masagasaan pa ako. Kaya ayun – by 7:00 a.m. ay nanggigising na ang aking alarm. Hay. I am only on my second day of waking up early  pero feeling ko pwede na akong magbida sa Night of the Living Dead — hindi na kailangan ng prostethics! Feeling ko ay napakalaki na ng aking eyebags — sa sobrang laki ay hindi na pwedeng gawing handcarry at kailangan ko na itong i-check-inn. Eye-luggage na dapat ang tawag. O wag nang kumontra. Blog ko ito at ako lang ang may karapatang maging-OA. Inaantok din ako palagi and no amount of coffee can jolt me to function as a normal individual. Hay. Sabagay – ikalawang araw ko pa lang… I need to give my body a chance to adjust. Tagal din kasi nyang nasanay na gumigising ng 10 hehehe. At dahil sa kulang ako sa tulog — grumpier than usual ako. Buti na lang at wala akong masyadong mga nakakadaupang palad. Kaunti lang ang nagiging recipient ng aking wrath! Kaya nga nagbibigay ako ng babala — if you don’t want your head to be bitten off ….. wag kayong masyadong haharang-harang sa aking daanan. Joking? Bakit hindi nyo subukan?

 

Yan ang mga katanungan na naisip ko. Malamang – lalo na yung mga taong ayaw lang magpatalo – ay may mga katanungan pa kayong maisip. Kung hindi ito related sa aking mga sinabi — e wag nyo nang subukan pang itanong. Bakit – please see 5th question above.  Pero kung talagang naghahanap lang kayo ng sakit ng katawan or masochist kayo by nature — e di sige itanong nyo.

  

P.S. 

 

Nagbalik Pinas ako for 1 week nung nakaraang linggo — at ito sana ang aking ikwento.  Yun nga lang –  naisip ko bigla ang magbigay ng babala… at dahil sa pag-aanticipate ng further questions — ay medyo nalihis ako ng landas at iba ang naisulat ko. Hmm…. epekto pa rin siguro ito ng kakulangan sa tulog. Pero no worries – pag medyo sinipag ako ay ikwento ko in painstaking detail ang aking Pinas escapade —- hint – majority ng kwento ko ay tungkol sa pagkain! Yum! Yum!

Dead-Pod

Mukhang napapansin ng tadhana na nagiging masayahin ako nitong mga nakaraang araw. Para akong bright ray of sunshine. O. Wag nang magreact. Masaya na ako ng lagay na yan. Asan na ulit ako. Ayun. Sunshine. Alam nyo – medyo nagtataka ako at naging artista si Sunshine Dizon. O. Opinyon ko lang naman yan. Baka meron na naman ma-hurt dyan sa paligid ligid at mag-mega react. Kaniya-kaniya po tayo ng opnyon. Blog ko ito – logically – opinyon ko ang mababasa nyo dito. Alangan naman opinyon mo ang mabasa mo dito. Unless kapareho kita ng opinyon. Pero kung pareho tayo ng opinyo — e di sana ay hindi ka ma-hurt at mag-rereact. So logically – dahil sa nagreact ka ay hindi tayo pareho ng opinyon. Which means – hindi mo opinion ang mababasa mo dito. Dahil nga sa blog ko ito. Malinaw po ba?

 

Naku – nasaan na nga ba tayo ulit?Ginugulo nyo kasi ako e. Nalilito tuloy ako. Ayun – Sunshine ulit. Fine. Para wala na lang issue i-rephrase ko ulit….. Dahil sa isa akong ray of sunshine – ayon sa aking pamantayan – ay medyo napunta sa akin ang spotlight ni Tadhana. Naisip nya na masyado naman akong sinuserte. Cute and lovable na nga ako – e happy pa. Kaya ayun – nag-isip sya ng maaring makapagpa-spice sa aking buhay.  At yun na nga  Nauna muna ang pagbagsak… Kasunod nito ay ang pagkasunog.

 

Maaring itanong nyo (maari lang naman… pwede rin hindi) kung ano ang bumagsak… kung ano ang nasunog. At dahil sa naisip kong maari nyo itong itanong — ay sasagutin ko ito. Ala namang sense na hindi ko ito sagutin – e para saan pa at isinulat ko ang entry na ito. Okay – baka may atakihin pa sa suspense. Couple of days ago — naibagsak ko ang Ipod ko. Medyo may kaunting slide pa nga… Nag-cha-charge kasi ako that time tapos ay natabig ko ito. Ayun – nahugot sa pagkakasaksaka… nahulog.. at slight na slide. With the assumption na sanay na itong malaglag — isinaksak ko na lang ulit ito. Nakita ko naman na nag-cha-charge ulit.

 

Next day .. sa office…. Nang medyo hindi ko na makayanan ang kaguluhan sa aking paligid … naisipan ko na lunurin ang aking sarili sa saliw ng musika. Kung hindi kasi ay malamang na sa kulungan ko sinusulat ang entry na ito. Ngunit labis akong nagulat na ayaw mag-on ng aking  Ipod.  Medyo irritable ako. Ayaw ko pa namang maging isang criminal. Pero ang nag-iisang bagay na maaring makapigil sa akin na kumitil ng buhay – ay ayaw naman mabuhay. Pinayuhan ako ng isang kaibigan na i-charge ulit — tingnan ko lang kung mag-charge pa. Kahit USB lang ang meron ako dito sa office – sinubulan ko pa rin. Wala. Walang kahit ano mang signos ng buhay. Naisip ko nab aka mahina lang ang power ng USB. Subukan ko na lang sa bahay.

 

Sa bahay – siinubukan kong i-charge ito sa electic socket. Wala pa rin. Dead pa rin. No sign of life. Napag-isip-isip ko na hayaan na lang muna itong nakasaksak. Baka naman pag nagtagal ay mapag-isip-isip ng Ipod na ang purpose nya ay para magbigay musika. Na kapag siya ay isinaksak – dapat siyang mag-charge. Baka naman kailangan lang nya ng time. Ng space. Kaya pinabayaan ko muna. Pagkaraan ng isang oras ay binalikan ko ito para kumustahin. Baka sakaling tapos na ang kanyang pag-eemote. Labis akong nagulat sa aking nadatnan. Dead pa rin. Pero hindi yan ang kagulat-gulat. Nang hawakan ko ito — ay parang nilalagnat. Hmm.. At parang medyo may amoy sunog. Hmmm… Binalikan ko ang mga pangyayari —- nabagsak, nagslide, dead,  charged,  nag-init, amo sunog. Hmmm.. sa tingin ko may sira na ang Ipod ko. Tingin nyo?  Hmm…

 

Hay naku.  Si tadhana talaga. Alam naman niyang poor ako ngayon. Alam naman nya na maraming gastos. Alam naman niya na hindi ako mabubuhay ng walang musika.  Naku talaga. Hay. Kainis. So how. Wala na akong choice kung hindi dalhin ang aking Ipod sa Apple service center this weekend. Hay, Kung tama ang aking gut feelilng – malamang na dead on arrival na ang aking Ipod. Sabihan ako na pasensya na —wala na sila talagang magagawa. My Ipod is now a Dead-pod.  Hay. Naku. Kainis talaga.

P.S.

 

Nasa ikalawang araw ako na walang Ipod. Nagkopya na lang ako ng mga MP3 sa disc at inilagay ko dito sa aking office pc.  Balik media player ako. Ha? Anong pinapakinggan ko?  Lenka’s self titled album. Musta naman? Para siyang Evanesence (tama sana spelling) on Prozac.  So far — labs ko ang Like a Song at The Show. But the whole album is good.  Kept me sane for the entire day!

 

 

Namishka!

Namishka. J  Pasensiya na at medyo natagalan bago ako muling nakadalaw. Medyo maraming mga pangyayari sa teleserye ng aking tutuong buhay. Bukod pa dito – I got sick again. Don’t worry – isasalaysay ko rin ang naging karanasan ko sa pagkakasakit na ito.  Para naman medyo mahaba-haba ang mabasa ninyo. Makabawi man lang ba sa pangungulilang naramdaman ninyo sa tuwing bibisita kayo sa site ko at wala kayong nakikitang kahit anong bago. O. Wala na munang kokontra. Nakikibasa na lang kayo e.

May isa pala muna akong babala – wala akong logical train of thought sa ngayon. Kung kaya’t isusulat ko kung ano ang nasa isipan ko. Sa mga maglalakas loob na mag-basa — keep up ok. Wala akong panahon na magpaliwanag. Hindi dahil sa busy ako. Wala lang akong tiyaga.

 

Dahil sa napag-usapan na ang pagiging sick – ikwento ko na rin ang aking karanasan sa pagkakasakit. Bukod sa pagtaaas ng aking blood pressure — hindi naman ako masyadong sakitin na nilalang. Well – until these past few weeks. Naisulat ko naman na nagkasakit ako few weeks ago —  usual ubo, sipon, sakit ng ulo, trangkaso. Pero hindi ko naman ito masyadong ininda – ganun talaga. Minsan nagkakasakit. Lalo na at masyadong moody ang weather dito sa Land of Pay Cut. Minsan sobrang init… tapos ulan…  not to mention ang paglabas masok sa aircon na lugar. Kaya ayun – natuwa na naman ang mga makers ng Tuseran.

 

 A week after na medyo nakakarecover na ako — bigla na lang ako nanghina at gininaw.  Alam nyo ba yung feeling ng pinagtatadyakan ng sampung kabayo? Well – di ko rin alam ang feeling nun – pero dahil sa mahilig akong mag-exaggerate —- yung ang feeling ko. Wednesday night yun.

 

Thursday morning — pinilit ko pa ring pumasok — hindi dahil masipag ako.  May big announcement kasi sa opis at kinakailangan na nandun ako para mareceive ko ito. Kaya ayun – pasok pa rin.  Uuwi nga sana ako ng maaga – pero syempre may mangbwibwisit. Ayun – may meeting pa ako till 7:00 p.m. Pag-uwi ko nang bahay – knock out na naman ako. Sa sobrang taas ng lagnat ko – feeling ko ay may lalabas na init sa mata ko pag tinanggal ko ang salamin ko.  That was the first time that I experienced such high fever. Pero syempre – di pa rin ako nagpadoktor.  Lam nyo naman tayong mga Pinoy — may doctoral. Ayun – ang sabi ko sa sarili ko — trangkaso lang ito. Panadol lang at lots of liiquid and I’ll be as good as new.  Medyo punas-punas ng alcohol sa katawan… cold compress sa noo…. Bumaba  naman ang lagnat ko.

 

Friday — hindi ko na kaya talaga. I stayed at home. Di ko maigalaw ang buo ko katawan. Para akong inupuan ng sampung elepante. O.. wag mag-react. “Para” lang naman.  Pero dahil pinoy ako…. hindi pa rin ako pumunta sa duktor. Hindi nga ako makatayo — punta pa ng duktor. So self medication pa rin ako. Tipid. 

 

Saturday ng madaling araw — mga 5:30 a.m. siguro… inaapoy ulit ako ng lagnat. Ayan… medyo kinakabahan na ako hehehe…. kinatok ko ang aking hausmate at nagpasama na ako sa ospital. Hindi na kaya ng aking knowledge ang sakit na ito. Pagdating sa ospital – kinuhaan ako ng temperature… tinanong kung nagtravel ako overseas at saka pinaupo sa isang isolate na lugar. Akala siguro nila ay may dala akong SARS virus or Bird Flu.  Honestly – hindi ako bilib sa mga duktor dito sa Land of Chicken Rice. Pero dahil sa nagdedeliryom na ako sa taas ng lagnat – no choice. Ayun – lalong na-seal ang aking belief na walang enta ang mga duktor dito. After all the poking  measuring, blood test and x-ray —– finally… nalaman ko na ang aking sakit. Drum roll please…….. hindi sya Dengue…. Drum roll please……. Bacterial Infection …. Yup. Bacterial infection. Anong klaseng bacteria? Hindi nila sinabi sa akin e. Basta Bacterial infection.  5 to 7 days lang daw at gagaling na ako. Paracetamol at antibiotics lang. Pag dating daw ng  5^th day at hindi pa rin ako magaling – i-confine na raw ako for observation.  Well – since wala naman akong ibang choice — sinunod ko lang lang sila.  I spent the whole Saturday resting… drinking liquid… eating… and the likes. Kinagabihan — high fever na naman! Hay…. Fine – 5 to 7 days naman daw. 

Sunday – I’m feeling a little better. Hindi na masyadong mataas ang fever ko. Still have body pain … pero parang 2  kabayo na lang ang tumadyak sa akin. Continue pa rin ako sa rest… liqiud.. eating…

 

Monday —  5^th day…. Hindi pa rin ako pumasok. Feeling better na. Pero baka mabinat… hehehe… may MC naman ako…. kaya I decided to take the day off … and rest. Lam nyo – nakakapagod pala ang rest ng rest. As in. Parang sumasakit na ang likod ko kahihiga. Kaya medyo lakad-lakad ako.. sa mall… Hehehe… joke lang. Syempre hindi pa rin ako lumabas ng bahay.  Dahil sa 5^th day — I decided that I am already feeling well. Mind over matter. Kung mapaniwala ko ang sarili ko na magaling na ako — mapapaniwala ko ang katawan ko na magaling na ako.  5th day e… ayaw ko ma-confine. Baka matulad lang ako sa ibang mga kaibigan ko na na-confine for investigation. Ayun – wala namang mga nakita…. Bacterial infection lang daw… hahahaa… Joke lang po. Pero mahilig nga mag-confine ang mga duktor dito for obsesrvation. Tapos paglabas mo – wala naman silang nakita….. pero ang laki ng kanilang kinita.  Physically may sakit ka na — dadagdagan pa nila ng financially. Mga #$$!@#$#.

 

Tuesday —- back to office na. Wala na akong leave e. Kaya kahi medyo groggy pa… go..go..go… na. No choice. Kailangang kumita. Paano na lang ang mga tao sa Pilipinas. Oppsss… I wouldn’t want to go to that road muna. Ibang blog entry nay an. Medyo maraming issues na maaring mabuklat.  Hehehe…..

 

Ayan – medyo mahaba-haba ang entry na ito. Sana naman ay medyo nakabawi na ako. Yung mga ibang drama sa teleserye ng aking buhay – sa mga susunod na araw na lang muna. Baka maubusan ako ng isusulat.   Bilang pangwakas — iiwanan ko kayo ng isang quotable quote…. wala lang…  Nakakrelate kasi ako sa linya na ito… lagi ko kasi itong nababanggit  e…. O.. pangungunahan ko na … yung mga may reklamo – mag-file sa barangay.  Ok. Sa muli…….

  

“You are intoxicated by my very presence…..”  

                              Edward Cullen …Twilight…