Bakit?

Sa mga nagdaang araw – isang katanungan ang lagi kong naririnig sa mga milyon-milyon kong tagasubaybay. Fine. Isang tagasubaybay. Nangangarap lang naman. Masama na bang mangarap ngayon? Hmp. Anyway – balik sa katanungan…. Bakit? Yup. Bakit? Bakit ko daw binago ang header ng aking blogsite. Where’s the ranting-raving-reviewing Panini? Bakit ito pinalitan ni wicked-superman-wannabe–gravity-defying-nobody.

Well unang-una… I’m not a total nobody. I’m somebody to some. Nobody to most — pero ang imporatante ay somebody to some. J Second – I’m still the same ranting, raving, reviewing lunatic na minamahal ng lahat. No amount of site header change can remove these qualities from me. I’m still the same old me — but with new a blogsite header. J Lastly — napapanahon lang talaga ang pagbago ng blog header. Isinasabay ko ito sa agos ng buhay… sa ihip ng hangin. Sa isang sudden realization na it’s time for a change — a new header to mirror what life is giving you at the moment. Lalim ba? Masyado bang pinag-isipan? Actually – pinag-isipan ko talaga yan. Stone na stone kasi ako ngayon dito sa kulungan este opis kaya nag-iisip-isip na lang ako.

Anyway next question na — bakit defying gravity? Sabihin na lang natin na for the past few years —- I have this feeling that gravity is doing its best to pull me down to the earth’s core. As in full blast gravitational pull. And for the past few years – well till now – I’ve been giving all might to defy gravity. I’ve been doing my darnedest to prevent this gravitational pull from burying me to the ground. Ganun naman talaga ang buhay di ba? You’ll get to encounter obstacles in your journey — and the only thing you can do is do your best to overcome all these obstacles. Do our best to defy gravity! Not let anyone or anything pull us down.

Naku – masyado nang seyoso ang entry na ito. Makakasira na ito sa aking image. Kailangan tigilan na ang pag-eemote. Sabagay – that’s life… minsan kailangan medyo serious. Pero wag dapat laging serious. Dadami lang ang frown lines. Yayaman na naman sina Belo at Calayan nyan.

Quarter End

Long time no blog. Pasensya na po. Pasenya? Puro na lang pasensya! Ayan – inunahan ko na kayo ng pagalit. Yan ang aking pre-emptive measure para hindi ako mapagalitan. Pero hindi yan ang aking ikwento sa inyo. Nais ko lang magkaroon ng blog entry dahil ngayon ay quarter end. Ito ang aking quarter end report. Pagbabayad utang ko na rin ito sa aking paminsa-minsan na pagkalimot na sumulat sa site na ito.

Bago ang quarter end report — nais ko munag i-greet ang aking site. Happy 2nd anniversary! 2 years na akong nagsusulat ng mga bagay-bagay na walang halaga sa karamihan ngunit makabuluhan sa iilan. Bilis ng panahon no? Couple of years ago — nakaupo ako sa aking upuan sa opisina at nag-iisip ng maaring magagawa. Fast forward – it’s been 2 years of blogging and blog-nots. Well – here’s to 2 years of blogging and looking forward to more years! (Insert champagne glasses clicking sound here)

Okay.. enough of the celebration. Let’s go back to business. Dahil sa tagal ko na ring walang entry — I decided not to have any single subject. Basta kung ano na lang ang pumasok sa isipan ko. Wala lang. Minsan mainam din yung walang structure. Yung spontaneous. Para may kaunting thrill.

- Last Saturday — I had no choice but to face the inevitable. Kailangan gawin ko na ang isang bagay na I’ve been dreading always. I need to have a haircut. Bakit dreaded? Kasi – after every haircut – I think I look weird. Yung I got used to how I look for a couple of months then suddenly – voila – a different look. Minsan bad… Minsan good. Minsan hindi pansinin. But to me – I still look weird and I need a couple of weeks to get used to it again. Hay. How’s the haircut you may asked. Hmm… the stylist (yan ang tawag sa kanila dito) told me that I’m beginning to “hair problem”. Kailangan daw aware para ma-cure or something. I cut his litany short dahil alam ko naman na bebentahan nya lang ako ng kung ano-anong produkto. Pero – I made a mental note to minimize on hair products. Mahirap nang makalbo. Magastos sa facial wash. The haircut? Well – nothing earth shattering. Trim lang. I look weird as expected. But still – I had worst.

- Magulo pa rin ang ikot ng mundo sa teleserye ng aking buhay — well trabaho wise. May mga ilang magagandang balita akong natanggap the past few days which is a big welcome. Feeling ko kasi – for the past few weeks ay lagi akong nasa “looser” corner. Pero the past few days – slightly winner corner naman ako. Tutuo nga ang sabi ni Santino…. May bukas pa! Thankful to the max talaga ako. Salamat Bro!

- Speaking of Santino — kagabi habang nanonood ako ng May Bukas Pa…. I can’t help but wonder – kailan kaya pupunta si Santino dito sa Singapore? Para naman masabi nya kay Bro – na sana wag mawalan ng trabaho ang mga Pinoy dito. Sabagay – pwede naman tayo lahat dumiretso kay Bro. Sabi nga – ask and you shall receive. Pero ingat din sa paghingi — sabi nga ni Daughtry — “Be careful what you wish for ‘cause you might get it all, you just might get it all”. Mamaya ibigay sa atin tapos hindi naman pala natin alam kung ano ang gagawin dito. Kaya dapat bago humingi – mag-isip muna.

- Again – speaking of answered prayers… dahil na rin sa good news na aking natanggap —- naisipan ko na there’s only one way of celebrating this. I need a new “baby”. Pangtanggal ng stress. Panglunod sa mga hindi kanais-nais na bagay sa paligid. Sa aking mga masugid na tagasubaybay — matatandaan nyo sa isa kong entry ang tungkol sa pagkawala ng isang mahalagang bagay sa aking buhay a couple of months ago. At dahil sa kasalukuyang krisis ay nagdadalawang isip ako kung papalitan ko pa ba ito. Nanghingi ako ng sign from above — sabi ko kung April ay may good news para sa akin — isa itong sign na dapat kong palitan ang mahalagang bagay na ito. Alam kong wala pang April — pero dahil sa ibinigay na sa akin ang “sign” —sino ba naman ako para hindi tumupad sa nakatakda. Kaya ayun – kagabi – right after office….. I bought a new (and improved!!!) Ipod Classic. Silver. 120 gb. Finally – nagbalik na ang musika sa aking buhay!!!!! May isa pa akong sign na hihihintay — para naman ito sa Wii Fit. Sabihin ko sa inyo sakaling I’ll again see the sign!

- Dahil sa music ang napapag-usapan — kailangan banggitin ko ang American Idol Season 8. I particulary like Megan. Very unique voice. Yung pag narinig mo yung kanta ay alam mo na siya ang kumanta nito. I admit na slim ang chance nya na manalo as the new American Idol. Kung makapsok sya sa 6 ay swerte na. Pero kahit ganun pa man – I still prefer her kaysa dun sa ibang sampu-samapera na magaling nga kumanta pero salat naman sa individuality.

- At dahil sa may Ipod na ako ulit (naks!!!!) — my current playlist:
Twilight: The Score album
Songs Rediscovered 2 – Jed Madela
Lonely Road – The Red Jumpsuit Apparatus

Yan na lang po muna… Sa muli

This is a job for….

Finally — a blog entry.  Pasensya na. Sabihin na lang natin na medyo “interesting”  ang aking mga nagdaang araw.  Mga pangyayaring medyo mahaba kung ikwento ko pa. Sabihin na lang nating medyo close to home na talaga ang mga pangyayaring inaasahan kong mangyayari pero nung nangyari na ay medyo hindi maganda ang pangyayari. Yan. Linaw nyan.  At dahil sa pangyayari na ito ay kailangan ko na namang ipakita kung ano ang kaya kong gawin. Akala ko ay tapos na ako sa pagpapakilala ng kakayahan… pero hindi pa pala.  Meron na namang isang nilalang na nangmamaliit sa aking kakayahan. Nung una — medyo naiirita ako. As in. Kulang na lang ay sabihin kong — excuse me lang….. kilala mo ba kung sino ang kausap mo? Pero hindi ko na sinabi ito…. kasi apparently ay hindi nya ako kilala. And — I don’t think na gagawa itong nilalang na ito ng paraan para alamin ang nakaraan upang makilala nya ako. Sabi nga nya – iba ang kaniyang pamantayan.Kaya ngayon — here I am again… back to square one. Kailangan na namang magpakitang gilas. Maari nyong isipin – who the hell cares kung ano man ang sinasabi ng nilalang na ito. Well — I do.  Hindi dahil sa gusto kong magmagara — pero more on not giving this person the satisfaction of thinking na hindi ko nga kayang abutin ang pamantayan nya.   Sa pagtatapos ng pakikipaglaban na ito —- makikilala nya na AKO  ang kausap nya —I’m more than a man — I’m Superman!

Stop, Look, Listen

(11-Feb-09) Sobrang antok pa rin ako. Aga ko kasing nagising at pumasok – e late na akong natulog. I was watching the US Congress grill the financial company CEOs sa Bloomberg till around 2:00 a..m. Hmm.. Nagulat kayo no. Hindi nyo ba ako ma-picture in front of the television watching Bloomberg intently? Well – ako man. But desperate times need desperate measures! Knowledge is power! Sabi nga ni Ka Ernie (SLN) – pag walang knowledge — walang power! Truth be told – hindi ko rin naman naiintindihan lahat nung mga pinagsasabi nila. Pero dahil sa malaki ang effect ng mga pangyayaring ito sa akin — napipilitan akong makiusyoso. O – alam ko na ang sasabihin nyo – tsismoso naman talaga ako by nature. Fine. I admit that. Pero yung mga interesting tsismis naman. Tulad ng nabuntis yung pinsan ng kapatid ng manugang ny biyenan ng pinsan ng kapitbahay ng classmate ng friend ng kaopisina ko. Yan. Medyo interesting. Pero kung tungkol sa mga credit flow, Troubled Asset Relief Program, Financial market meltdown etc….etc…  Malamang ay tulugan ko lang yan. O ilipat sa Cartoon Network or TFC ang tv. Nasa isip ko kasi na pang-geek lang yang mga ganyang usapan.  Hindi naman lalabas sa normal na usapan yang mga yan. Sige nga – kunwari nagkwekwentuhan ang grupo tungkol sa latest episode ng Tayong  Dalawa at bigla akong sumabat para itanong kung ano ang opinion ng bawa’t isa tungkol sa bailout package ng US government sa mga  Banks na considered as “too big to fail” . Ano sa tingin nyo ang magiging reaction ng sangkatauhan?  Malamang ay tingnan ako ng masama at deadmahin – or worst batuhin ng sapatos ala Bush. Such news have no place in normal day to day conversation.

 

I was wrong.  Magmula ng nagsimula ang mga kabulastugan sa global finance ay naging common topic na ito sa aming circle. Siguro nga – dahil sa nakasalalay sa mga pangyayaring ito ang kinabukasan ng ating lahi. I’m not kidding nor am I being dramatic. Alam nyo naman kaming mga OFW — maraming mga dependents at scholars. Kinakailangang laging may raket kung hindi – force diet ang lahat. Since this crisis is very close to home — kinakailangan na medyo aware kami sa mga pangyayari at maaring mangyayari. We need the info in formulating our short term and long term goals and actions. Mahirap na ma-caught unaware. Again – force diet ang lahat kung sakali. Kaya ayun – bigla naming naging kaibigan sina Bloomberg, CNN Money at CNBC.  Looking at the bright side — as in looking – craning your neck to see the bright side— kahit pa by force – nakatulong ang force-awareness na ito sa amin.  We can make use of this awareness sa aming mga desisyon regarding investments and retirement fund. Napilitan din kaming i-review an g aming mga financial standings at mag-reprioritize ng needs at wants. In short – we were forced to grow-up and kahit papaano mature in our financial decisions. I am still a long way bago ma-achieve ang financial decision maturity pero kahit papaano naman ay may change ika nga.  I aint liking it but no choice lah.   

 

Anway – marami pang pwedeng mangyari sa “reality-serye” na ito. Sabi nga ng mga financial experts (which I am beginning to doubt kung experts nga) – it’s still a long long long way to go. Kaya suggestion lang – don’t hold your breath in anticipation. Baka maubusan lang kayo ng hininga at madedo.  What we need to do is to stop (ang walang mga kwentang paggasta), look (for ways to save…save…save…) and listen (sa mga bali-balita sa paligid). Hmm… mukhang listening lang ang kaya ko ah. Hirap nung stop and look e. Aiyah

 

Pahabol lang…..

Dahil sa ilang buwan na rin ako na medyo madalang  akong magsulat – naisipan kong magkaroon ng isa pang entry bago matapos ang taong ito. Isang entry ito na wala talagang tema – yun kung ano lang ang pumasok sa isipan ko. Pwede ko ring isama dito ang ilang mga pangyayari na hindi ko naisulat dahil sa ako ay busy or nagkukunwaring busy or tinatamad.     

 

- There is one entry sa blogsite kong ito na medyo hindi maganda ang dating sa ilang mga nakakabasa. May isang sentence daw kasi na medyo racist ang dating. Anong sentence. Well – nabanggit kasi ako tungkol sa isang suggestion ko na pwedeng pagkuhaan ng alternative source of energy.  Bilang tugon sa mga paalala kong natanggap — i-update ko po itong entry na ito. Sa mga mga mambabasa – kung medyo may na-hurt sa aking entry – pasensya na po.

 

- Tutal nasa racist na tayong usapan. Avenue-Q had its run in Singapore last Oct-Nov. Ang maganda — it was staged by the same people who did the Avernue-Q run sa Pinas.  Most of the cast are Pinoys. I can’t recall the names now (except for Frenchie D and Aiza Seguerra) but they were all quite good. I become a fan of Avenue Q when a friend suggested that I listen to the sound track. But watching it live is definitely way-way better kaysa sa pakikinig lang. Sobrang nakakatawa talaga. All the songs are great – but the songs “It Sucks to be Me”, “Everyone’s a little bit racist” and “The Internet is for Porn” is hilarious. Nakakatawa talaga lalo na pag makikita mo yung mga actions. Hay.  Schadenfreude!       

 

- I saw the Twilight movie last week. It’s surprisingly good —- siguro kasi ay hindi sila masyadong nag-deviate from the book. I particularly like the scene na naglalakad si Bella then followed by Edward papunta sa gubat without talking to each other. Then some fancy cameraworks. Galing. Parang ang dami nasabi nung dalawa sa isa’t-isa without really saying the words. I’m now reading the second book – New Moon. I guess I am officially caught by the Twilight fever.    

 

- I read from somewhere na binili daw ng ABS-CBN ang rights to turn Twilight into a telenovela.. Nung una ko itong nabasa – I can’t help but roll my eyes in disbelief. Asa pa. Couple of days ago – I read that Perz Hilton (quite well known American showbiz blogger) wrote an entry tungkol sa Pinoy Twilight. The pinoy version will be entitled “Takipsilim” and will have Rayver Cruz and Shaina Magdayao playing Edward and Bella. My reaction – wala lang. Let’s wait and see kung ano ang kalalabasan.  

 

- Still with Takipsilim —- binasa ko yung mga iniwang comments dun sa blog entry. I’m actually expecting the Twilight die hards to spew fire with the Pinoy Twilight idea. Ang medyo – for the lack of a better word – interesting ay yung mga iniwang comments ng ating mga  fellow pinoys. Better if your read it yourself — baka naman ako lang ang medyo napataas ang kilay….. link to the article (http://perezhilton.com/2008-12-23-filipino-version-of-twilight-to-begin-production-soon)

 

 

- Tuwing New Year ay maraming pamahiin na sinusunod. Unang-una na dito ang pagbabayad ng utang  before the year-end para debt free ka sa pagpasok ng bagong taon. Pag debt free ka daw sa pagpasok ng taon — the entire year ay madali ang pasok ng pera and hindi mo na kailangan mangutang pa. It’s actually a good superstition kasi napipilitan ang lahat – ok… ang ilan – na magbayad ng utang.  Anyway – just today – a couple of my friends settled their utang sa akin (lunch, taxi fare etc).  Para daw hindi sila abutan ng New Year na may utang. Dahil sa may pagka-antipatiko talaga ako — I reminded them na techinically – hindi pa rin naman sila debt free. They still have the credit card purchases which – kahit hindi pa kasama sa due – ay technically utang na rin. Hindi pa nga lang due – but still — utang ito. Then there’s the housing loan sa bangko. For 10 or 15 years — may utang ka.. So — it doesn’t really matter kung bayaran nila ako sa utang nila sa akin or hindi. Kung titingnan mo talaga — until the last amortization sa housing loan is paid — if naniniwala ka sa pamahiin na ito — you are destined for financial difficulties. Hehehehe.  Suggestion ko — pumunta ka Joyce Lim ng Charms and crystals. Marami siyang binebenta na pangkontra!

 

- Isa pang pamahiin ay ang pagbili ng 12 types of round fruits. Swerte daw ito.  We did this nung papasok pa lang ang 2008. Unfortunately — nabulok lang yung ibang prutas dahil sa dami. Since malas ang mag-aksaya ng pagkain — sa tingin ko ay na-cancel out nito ang swerte na dala ng 12 prutas. Kaya ayun – 2008 is not that financially rewarding. Moral lesson — you have to buy the fruits and eat it too. At least – di man maging swerte — napakinabangan naman ng katawan mo ang vitamins at iba pang nutrients nito.

 

-  Hindi pa man din pumapasok ang 2009 ay puro negative na ang sinasabi ng lahat dito. Oo nga…. kasama ako dito….  Lahat nga e…. Pero napag-isip-isip ko na unfair itong masyado kay 2009. Hindi pa siya dumarating ay na-judge na sya. Dapat hindi tayo masyadong judgemental. Sabi nga – positivity attracts positive energy. Kaya dapat — we welcome 2009 with a positive attitude. Para positive ang energy na ma-attract natin. Tingin nyo?  A ewan ko sa inyo — basta ako — I’m giving 2009 a chance to prove itself — sabi nga – wag tayong masyadong “NEGA”!

 

 

- Muli…. Happy New Year….  

Au Revoir 2008

Ilang araw na lang – tapos na ang 2008. 2008 started very promising – ang ending — hindi naman completely bad. Let’s just say that it was an interesting year. Kumpleto ang sangkap. May  saya at lumbay. May action at suspense. I am actually quite happy that 2008 is nearing it’s end. But at the same time medyo anxious din with all the predictions of doom for  2009. Lam nyo naman ako – sigurista. Kaya medyon fish out of the water ako with all these uncertainties. Pero ganun siguro talaga — kailangan ng uncertainties para naman medyo exciting ang buhay. Truth is – wala naman talagang sigurado sa buhay. Yun nga lang — may mga bagay lang na alam mo kung sino ang llamado kaya dun ka tataya. Pero ngayong mga panahon na to kasi wala kasiguraduhan ang lahat. Pwedeng purihin ka to the mega max ngayon – pero itapon kang like yesterday’s newspaper the following day.  Kaya ako – as much as possible – I try to be thankful to what I have … to what is given to me. Yung i-enjoy yung kung ano ang meron ngayon without forgetting na kailangan din na magprepare for tomorrow. Wala naman masama na maging handa.  But that shouldn’t stop us from enjoying the ”now”.  Iwanan muna natin ang mga drama —- happy-happy muna tayo. Pinoy tayo e. Kahit ano pang unos ang dumaan – kaway to the max pa rin tayo pag may mga press camera na dumadaan. 

 

P.S.  Binalikan ko yung mga “predictions” ko for 2008. Nakakakilabot na lahat ng sinabi ko ay nagkatotoo. Tingin nyo? Pwede na ba akong mgabitiw sa aking day job at kareerin ang pagiging manghuhula? Ano? Ano ang mga hula ko for 2009? Hmmm… please refer to my 2008 predictions. Palitan nyo lang ng 2009 ang lahat ng 2008 at yun na ang aking fearless predictions for 2009. Wala lang. Katamad mag-type ulit e. Same-same lang naman. Muli – Happy New Year!

Pozdrevlyayu s prazdnikom Rozhdestva is Novim Godom