Pahabol lang…..

Dahil sa ilang buwan na rin ako na medyo madalang  akong magsulat – naisipan kong magkaroon ng isa pang entry bago matapos ang taong ito. Isang entry ito na wala talagang tema – yun kung ano lang ang pumasok sa isipan ko. Pwede ko ring isama dito ang ilang mga pangyayari na hindi ko naisulat dahil sa ako ay busy or nagkukunwaring busy or tinatamad.     

 

- There is one entry sa blogsite kong ito na medyo hindi maganda ang dating sa ilang mga nakakabasa. May isang sentence daw kasi na medyo racist ang dating. Anong sentence. Well – nabanggit kasi ako tungkol sa isang suggestion ko na pwedeng pagkuhaan ng alternative source of energy.  Bilang tugon sa mga paalala kong natanggap — i-update ko po itong entry na ito. Sa mga mga mambabasa – kung medyo may na-hurt sa aking entry – pasensya na po.

 

- Tutal nasa racist na tayong usapan. Avenue-Q had its run in Singapore last Oct-Nov. Ang maganda — it was staged by the same people who did the Avernue-Q run sa Pinas.  Most of the cast are Pinoys. I can’t recall the names now (except for Frenchie D and Aiza Seguerra) but they were all quite good. I become a fan of Avenue Q when a friend suggested that I listen to the sound track. But watching it live is definitely way-way better kaysa sa pakikinig lang. Sobrang nakakatawa talaga. All the songs are great – but the songs “It Sucks to be Me”, “Everyone’s a little bit racist” and “The Internet is for Porn” is hilarious. Nakakatawa talaga lalo na pag makikita mo yung mga actions. Hay.  Schadenfreude!       

 

- I saw the Twilight movie last week. It’s surprisingly good —- siguro kasi ay hindi sila masyadong nag-deviate from the book. I particularly like the scene na naglalakad si Bella then followed by Edward papunta sa gubat without talking to each other. Then some fancy cameraworks. Galing. Parang ang dami nasabi nung dalawa sa isa’t-isa without really saying the words. I’m now reading the second book – New Moon. I guess I am officially caught by the Twilight fever.    

 

- I read from somewhere na binili daw ng ABS-CBN ang rights to turn Twilight into a telenovela.. Nung una ko itong nabasa – I can’t help but roll my eyes in disbelief. Asa pa. Couple of days ago – I read that Perz Hilton (quite well known American showbiz blogger) wrote an entry tungkol sa Pinoy Twilight. The pinoy version will be entitled “Takipsilim” and will have Rayver Cruz and Shaina Magdayao playing Edward and Bella. My reaction – wala lang. Let’s wait and see kung ano ang kalalabasan.  

 

- Still with Takipsilim —- binasa ko yung mga iniwang comments dun sa blog entry. I’m actually expecting the Twilight die hards to spew fire with the Pinoy Twilight idea. Ang medyo – for the lack of a better word – interesting ay yung mga iniwang comments ng ating mga  fellow pinoys. Better if your read it yourself — baka naman ako lang ang medyo napataas ang kilay….. link to the article (http://perezhilton.com/2008-12-23-filipino-version-of-twilight-to-begin-production-soon)

 

 

- Tuwing New Year ay maraming pamahiin na sinusunod. Unang-una na dito ang pagbabayad ng utang  before the year-end para debt free ka sa pagpasok ng bagong taon. Pag debt free ka daw sa pagpasok ng taon — the entire year ay madali ang pasok ng pera and hindi mo na kailangan mangutang pa. It’s actually a good superstition kasi napipilitan ang lahat – ok… ang ilan – na magbayad ng utang.  Anyway – just today – a couple of my friends settled their utang sa akin (lunch, taxi fare etc).  Para daw hindi sila abutan ng New Year na may utang. Dahil sa may pagka-antipatiko talaga ako — I reminded them na techinically – hindi pa rin naman sila debt free. They still have the credit card purchases which – kahit hindi pa kasama sa due – ay technically utang na rin. Hindi pa nga lang due – but still — utang ito. Then there’s the housing loan sa bangko. For 10 or 15 years — may utang ka.. So — it doesn’t really matter kung bayaran nila ako sa utang nila sa akin or hindi. Kung titingnan mo talaga — until the last amortization sa housing loan is paid — if naniniwala ka sa pamahiin na ito — you are destined for financial difficulties. Hehehehe.  Suggestion ko — pumunta ka Joyce Lim ng Charms and crystals. Marami siyang binebenta na pangkontra!

 

- Isa pang pamahiin ay ang pagbili ng 12 types of round fruits. Swerte daw ito.  We did this nung papasok pa lang ang 2008. Unfortunately — nabulok lang yung ibang prutas dahil sa dami. Since malas ang mag-aksaya ng pagkain — sa tingin ko ay na-cancel out nito ang swerte na dala ng 12 prutas. Kaya ayun – 2008 is not that financially rewarding. Moral lesson — you have to buy the fruits and eat it too. At least – di man maging swerte — napakinabangan naman ng katawan mo ang vitamins at iba pang nutrients nito.

 

-  Hindi pa man din pumapasok ang 2009 ay puro negative na ang sinasabi ng lahat dito. Oo nga…. kasama ako dito….  Lahat nga e…. Pero napag-isip-isip ko na unfair itong masyado kay 2009. Hindi pa siya dumarating ay na-judge na sya. Dapat hindi tayo masyadong judgemental. Sabi nga – positivity attracts positive energy. Kaya dapat — we welcome 2009 with a positive attitude. Para positive ang energy na ma-attract natin. Tingin nyo?  A ewan ko sa inyo — basta ako — I’m giving 2009 a chance to prove itself — sabi nga – wag tayong masyadong “NEGA”!

 

 

- Muli…. Happy New Year….  

Au Revoir 2008

Ilang araw na lang – tapos na ang 2008. 2008 started very promising – ang ending — hindi naman completely bad. Let’s just say that it was an interesting year. Kumpleto ang sangkap. May  saya at lumbay. May action at suspense. I am actually quite happy that 2008 is nearing it’s end. But at the same time medyo anxious din with all the predictions of doom for  2009. Lam nyo naman ako – sigurista. Kaya medyon fish out of the water ako with all these uncertainties. Pero ganun siguro talaga — kailangan ng uncertainties para naman medyo exciting ang buhay. Truth is – wala naman talagang sigurado sa buhay. Yun nga lang — may mga bagay lang na alam mo kung sino ang llamado kaya dun ka tataya. Pero ngayong mga panahon na to kasi wala kasiguraduhan ang lahat. Pwedeng purihin ka to the mega max ngayon – pero itapon kang like yesterday’s newspaper the following day.  Kaya ako – as much as possible – I try to be thankful to what I have … to what is given to me. Yung i-enjoy yung kung ano ang meron ngayon without forgetting na kailangan din na magprepare for tomorrow. Wala naman masama na maging handa.  But that shouldn’t stop us from enjoying the ”now”.  Iwanan muna natin ang mga drama —- happy-happy muna tayo. Pinoy tayo e. Kahit ano pang unos ang dumaan – kaway to the max pa rin tayo pag may mga press camera na dumadaan. 

 

P.S.  Binalikan ko yung mga “predictions” ko for 2008. Nakakakilabot na lahat ng sinabi ko ay nagkatotoo. Tingin nyo? Pwede na ba akong mgabitiw sa aking day job at kareerin ang pagiging manghuhula? Ano? Ano ang mga hula ko for 2009? Hmmm… please refer to my 2008 predictions. Palitan nyo lang ng 2009 ang lahat ng 2008 at yun na ang aking fearless predictions for 2009. Wala lang. Katamad mag-type ulit e. Same-same lang naman. Muli – Happy New Year!

Pozdrevlyayu s prazdnikom Rozhdestva is Novim Godom

Takipsilim

 

 

 

                                                                                                                     

For the past few weeks – I have been noticing all the hype surrounding

the movie Twilight. I know nothing about the Twilight saga book kaya I

was quite intrigue with all the hoopla.  Dahil sa akin curious nature

— fine…. likas na pagiging tsismoso – I decided to rent the first book couple of weeks ago.

 

Finally – I finished the book today. Alam ko ang nasa sa isipan nyo – aiyah.. so slow what. Pasensya na po – medyo busy.. sick pa.. kaya hindi ko natapos agad. Patawarin nyo na ako – tao lang… minsan mabagal magbasa.  Anyway – it’s no Harry Potter (Harry Rules!!!) – but I have to admit – it’s not a waste of time. Once you get passed the gagging reflex brought about by the mushy lines — its really not that bad. Storyline may not be that original. Pero the way na isinulat yung kwento – napakasimple  na parang may kakwentuhan ka lang kaibigan.  I may have finish the first book but it is still early to tell if I will be hit by the twilight bug.

 

 

 

Anyway – I am to start on the second book – New Moon. Tingnan natin kung ano ang mangyayari….   I would like to end this entry with an excerpt from the Twilight novel… Bakit ito napili ko. Wala lang. Simple lang kasi. But it says a lot……

 

“You’re wrong, you know,” he said quietly.

“What?” I gasped.

“I can feel what you’re feeling now – and you are worth it.”

“I’m not,” I mumbled. “If anything happens to them, it will be for

nothing.”

“You’re wrong,” he repeated, smiling kindly at me.

 

 P.S. Should I see the movie? Need to check my calendar…medyo busy e… probably a twilight screening (pun intended)… salamat sa 24 hours cinema!

Namishka!

Namishka. J  Pasensiya na at medyo natagalan bago ako muling nakadalaw. Medyo maraming mga pangyayari sa teleserye ng aking tutuong buhay. Bukod pa dito – I got sick again. Don’t worry – isasalaysay ko rin ang naging karanasan ko sa pagkakasakit na ito.  Para naman medyo mahaba-haba ang mabasa ninyo. Makabawi man lang ba sa pangungulilang naramdaman ninyo sa tuwing bibisita kayo sa site ko at wala kayong nakikitang kahit anong bago. O. Wala na munang kokontra. Nakikibasa na lang kayo e.

May isa pala muna akong babala – wala akong logical train of thought sa ngayon. Kung kaya’t isusulat ko kung ano ang nasa isipan ko. Sa mga maglalakas loob na mag-basa — keep up ok. Wala akong panahon na magpaliwanag. Hindi dahil sa busy ako. Wala lang akong tiyaga.

 

Dahil sa napag-usapan na ang pagiging sick – ikwento ko na rin ang aking karanasan sa pagkakasakit. Bukod sa pagtaaas ng aking blood pressure — hindi naman ako masyadong sakitin na nilalang. Well – until these past few weeks. Naisulat ko naman na nagkasakit ako few weeks ago —  usual ubo, sipon, sakit ng ulo, trangkaso. Pero hindi ko naman ito masyadong ininda – ganun talaga. Minsan nagkakasakit. Lalo na at masyadong moody ang weather dito sa Land of Pay Cut. Minsan sobrang init… tapos ulan…  not to mention ang paglabas masok sa aircon na lugar. Kaya ayun – natuwa na naman ang mga makers ng Tuseran.

 

 A week after na medyo nakakarecover na ako — bigla na lang ako nanghina at gininaw.  Alam nyo ba yung feeling ng pinagtatadyakan ng sampung kabayo? Well – di ko rin alam ang feeling nun – pero dahil sa mahilig akong mag-exaggerate —- yung ang feeling ko. Wednesday night yun.

 

Thursday morning — pinilit ko pa ring pumasok — hindi dahil masipag ako.  May big announcement kasi sa opis at kinakailangan na nandun ako para mareceive ko ito. Kaya ayun – pasok pa rin.  Uuwi nga sana ako ng maaga – pero syempre may mangbwibwisit. Ayun – may meeting pa ako till 7:00 p.m. Pag-uwi ko nang bahay – knock out na naman ako. Sa sobrang taas ng lagnat ko – feeling ko ay may lalabas na init sa mata ko pag tinanggal ko ang salamin ko.  That was the first time that I experienced such high fever. Pero syempre – di pa rin ako nagpadoktor.  Lam nyo naman tayong mga Pinoy — may doctoral. Ayun – ang sabi ko sa sarili ko — trangkaso lang ito. Panadol lang at lots of liiquid and I’ll be as good as new.  Medyo punas-punas ng alcohol sa katawan… cold compress sa noo…. Bumaba  naman ang lagnat ko.

 

Friday — hindi ko na kaya talaga. I stayed at home. Di ko maigalaw ang buo ko katawan. Para akong inupuan ng sampung elepante. O.. wag mag-react. “Para” lang naman.  Pero dahil pinoy ako…. hindi pa rin ako pumunta sa duktor. Hindi nga ako makatayo — punta pa ng duktor. So self medication pa rin ako. Tipid. 

 

Saturday ng madaling araw — mga 5:30 a.m. siguro… inaapoy ulit ako ng lagnat. Ayan… medyo kinakabahan na ako hehehe…. kinatok ko ang aking hausmate at nagpasama na ako sa ospital. Hindi na kaya ng aking knowledge ang sakit na ito. Pagdating sa ospital – kinuhaan ako ng temperature… tinanong kung nagtravel ako overseas at saka pinaupo sa isang isolate na lugar. Akala siguro nila ay may dala akong SARS virus or Bird Flu.  Honestly – hindi ako bilib sa mga duktor dito sa Land of Chicken Rice. Pero dahil sa nagdedeliryom na ako sa taas ng lagnat – no choice. Ayun – lalong na-seal ang aking belief na walang enta ang mga duktor dito. After all the poking  measuring, blood test and x-ray —– finally… nalaman ko na ang aking sakit. Drum roll please…….. hindi sya Dengue…. Drum roll please……. Bacterial Infection …. Yup. Bacterial infection. Anong klaseng bacteria? Hindi nila sinabi sa akin e. Basta Bacterial infection.  5 to 7 days lang daw at gagaling na ako. Paracetamol at antibiotics lang. Pag dating daw ng  5^th day at hindi pa rin ako magaling – i-confine na raw ako for observation.  Well – since wala naman akong ibang choice — sinunod ko lang lang sila.  I spent the whole Saturday resting… drinking liquid… eating… and the likes. Kinagabihan — high fever na naman! Hay…. Fine – 5 to 7 days naman daw. 

Sunday – I’m feeling a little better. Hindi na masyadong mataas ang fever ko. Still have body pain … pero parang 2  kabayo na lang ang tumadyak sa akin. Continue pa rin ako sa rest… liqiud.. eating…

 

Monday —  5^th day…. Hindi pa rin ako pumasok. Feeling better na. Pero baka mabinat… hehehe… may MC naman ako…. kaya I decided to take the day off … and rest. Lam nyo – nakakapagod pala ang rest ng rest. As in. Parang sumasakit na ang likod ko kahihiga. Kaya medyo lakad-lakad ako.. sa mall… Hehehe… joke lang. Syempre hindi pa rin ako lumabas ng bahay.  Dahil sa 5^th day — I decided that I am already feeling well. Mind over matter. Kung mapaniwala ko ang sarili ko na magaling na ako — mapapaniwala ko ang katawan ko na magaling na ako.  5th day e… ayaw ko ma-confine. Baka matulad lang ako sa ibang mga kaibigan ko na na-confine for investigation. Ayun – wala namang mga nakita…. Bacterial infection lang daw… hahahaa… Joke lang po. Pero mahilig nga mag-confine ang mga duktor dito for obsesrvation. Tapos paglabas mo – wala naman silang nakita….. pero ang laki ng kanilang kinita.  Physically may sakit ka na — dadagdagan pa nila ng financially. Mga #$$!@#$#.

 

Tuesday —- back to office na. Wala na akong leave e. Kaya kahi medyo groggy pa… go..go..go… na. No choice. Kailangang kumita. Paano na lang ang mga tao sa Pilipinas. Oppsss… I wouldn’t want to go to that road muna. Ibang blog entry nay an. Medyo maraming issues na maaring mabuklat.  Hehehe…..

 

Ayan – medyo mahaba-haba ang entry na ito. Sana naman ay medyo nakabawi na ako. Yung mga ibang drama sa teleserye ng aking buhay – sa mga susunod na araw na lang muna. Baka maubusan ako ng isusulat.   Bilang pangwakas — iiwanan ko kayo ng isang quotable quote…. wala lang…  Nakakrelate kasi ako sa linya na ito… lagi ko kasi itong nababanggit  e…. O.. pangungunahan ko na … yung mga may reklamo – mag-file sa barangay.  Ok. Sa muli…….

  

“You are intoxicated by my very presence…..”  

                              Edward Cullen …Twilight…