Dumaan lang…

Bigla ko lang naalala — 4 years ago pala nang nagsimula akong mag-blog.  Tagal na. Hay. Pero ngayon – sobrang tamad na ako. Kaya parang ghost town na ang blog site na ito. Hay ulit. Sana muli akong ma-inspire to blog.  Sana. Sana. Puro sana. Basta — wait and see na lang. Happy 4th year anniversary. Sana — more to come .. Kahit paisa-isa lang na entry. Ang importante — tuloy-tuloy pa rin.

Let the Games…..

Alam ko medyo late na. Ilang linggo na rin since binili ko ito. Pero sabi nga nila – better late than never. Kaya –eto na…. let the games…. BEGIN!!!!!

Hula who?

Maligayang Bagong Taon sa lahat!!!! Another year ended… another year starting… another year to look forward to. Ano kaya ang mga pwedeng mangyari sa taon na ito. Ayon sa ating mga kapatid na Tsino – 2011 is the year of the metal rabbit. And unfortunately (pun not intended) ay malas ako sa taong ito. Yup. A not so fortunate year lies ahead of me. Filled with trials and misfortunes. Pero – sabi rin ng mga kaibigan nating Tsino – swerte ang mga Libra this year. Swerte daw sa travel at work. Wow. Isang taon na swerte.  So – kung papaniwaalan natin — mamalasin ako this year dahil sa pinanganak ako sa year of the rabbit — pero magiging swerte ako dahil sa araw ng kapanganakan ko! Wow. So one negates the other — ending it will be an okay year for me! Yey!  Pero sabi nga nila – ang mga bagay na yan ay mga gabay laman. Nasa sa atin pa rin kung ano ang magiging kinabukasan natin. It is our decisions that dictates our future. Kailangan lang talaga ng malinaw na pag-iisip at pananamapalataya kay Bro!

Ok. Tapos na tayo sa obligatory “horoscope” muni-muni — kailangan ko naman gumawa ng predictions for this year – 2011! Pero naisip ko pala na mayroon na akong entry couple of years ago na gumawa ako ng predictions. Mag-back read na lang kayo – yun ulit ang hula ko! Fine – para maiba – hihimayin natin ang mga karaniwang hula ng mga eksperto at sasabihin ko ang aking masasabi tungkol dito.

 1. Daranas ng bagyo, lindol at maaring pagputok ng bulkan ang Pilipinas  - isa ito sa mga obvious na hula. Syempre – nasa  Typhoon belt at Pacific Ring of Fire ang Pinas e. So – syempre  magkakaroon ng bagyo, lindol at pagsabog ng bulkan. Mas maniniwala pa ako na magaling manghula kung ang hula niya ay walang darating na bagyo. Ayan – at least naglakas loob na ilagay ang kredibilidad sa alanganin.  

 2. May mga beteranong actor at actress ang mamamatay – Asus. Syempre – old age na e. Malaki na talaga ang chance na mamatay.  Mas maniniwala ako kung papangalanan nila kung sino yung beteranong actor o actress. Mas exciting kasi talagang hihintayin nating lahat kung mamamatay nga .

 3. May mga teenstars na mabubuntis.  – Isa pang waley na hula. E kahit ako na hindi manghuhula ay alam kong may mga teenstars na mabubuntis. Meron din mga hindi teenstars na mabubuntis. Meron ding mga may asawang mabubuntis. Maraming mabubuntis!

 4. Maaring ikasal si ganito pero nasa sa kaniya pa rin ito – Hello. Syempre – nasa sa tao yun. Alangan naman nasa atin. Kung huhula na rin lang ng kasal – dapat specific. Ikakasal si ganito kay ganito ng ganitong petsa. Yan. Yan ang hula.

 5. Maaring magkaroon ng malubhang karamdaman si ganito pag di siya nag-ingat. – Ganun? Obviously – kahit sino pag di nag-ingat ay maaring magkaroon ng malubhang  karamdaman! Duh!

 6. Patuloy pa rin na maghihirap ang mga Pilipino – Taon-taon naman. Actually – kahit na medyo umaangat na ang mga Pilipino — sasabihin pa rin natin na naghihirap tayo. As in. Lahat tanungin mo – naghihirap – kahit  lima-lima ang kotse at sa Ateneo nag-aaral ang mga anak e sinasabing naghihirap. Ang paghihirap ay isang perspective. Saka ang mga Pinoy ay mahilig mag-OA. Pinoy po ako – kaya kasama ako sa mahilig mag-OA.

 7. Malaki ang tsansa na matupad ng Pangulo na magawa ang mga ipinangako kung walang magiging balakid – Di nga? Pag may mga balakid mahihirapan ang Pangulo?Wehh.Waley na Waley!!!! 

 8. Magkakaroon ng pagbaha sa panahon ng tag-ulan – Talaga?  E yun ngang tag-araw may mga lugar pa rin na baha e. Obviously – pag tag-ulan ay malaki ang chance ng baha. Di na kailangan hulaan ito. Common sense lang.

 9. Magkakaroon ng water shortage sa panahon ng tag-init – Galing naman. Sabagay. At least hindi hinulaan na magkakaroon ng tagtuyot sa panahon ng tag-init. Mas nakakainis yun.

 10. Pag hindi nasolusyunan ang problema sa ______ ay patuloy na mararanasan ito. – Wehh.. di nga? Hindi ba ito mawawala na lang parang bula? As in pag dinedma ay aalis na lang? Ha? Ha?

 Ayan — sampu pa lang yan sa mga walang katorya-toryang hula. Napapagod na lang akong maging sarcastic kaya hihinto na ako sa sampu.  Sayang lang effort e. Pero naisip ko — nood pa rin naman tayo ng nood sa mga hula hula na yan.  Kaya naisip ko rin – sino ang mas engot – yung mga nanghuhula – or yung mga nanonood na pwede namang patayin ang tv. Sino?

 Nga pala… bago ko malimutan. In relation to my last post — opo… bumili ako ng mansanas at ubas. Sinamahan ko rin ng orange. Ayun – hanggang ngayon –  existing pa rin yung mga binili ko. Sabi ko na nga ba at walang kakain nun. Pero okay na rin – naging maganda naman ang hapag-kainan dahil sa kanila. Saka swerte daw yun e…. kaya oks na rin.

 Muli – Happy New Year. New year’s resolution? Ang hindi na magkaroon ng new years resolution. Sa muli — Kung Hei Fat Choi!!!

2011

Manigong Bagong Taon sa lahat! 2010 was a good year — hoping 2011 will be better!

Happy Birthday Bro!!!!!!

Maligayang Pasko sa lahat! Happy Birthday Bro!

Let Me In

Saw Let Me In last weekend. Maganda daw kasi. Verdict? It’s no Twillight — in a good way!  Must see ika nga.
Can’t wait to see “Let the Right One In” — the original Swedish movie. Mas maganda daw e.

Of Apples, Stress and Traditions

Heto na naman ‘yong masayang panahon!!!! Ubas at Mansanas na kahon-kahon. Hmm. Teka. Mahal ang ubas ngayon. Saka mansanas.  Saka sino naman ang kakain sa bahay ng napakaraming ubas at mansanas kung bibili ako ng kahon kahon. Sayang. Masisira lang. Come to think of it – wala akong planong bumili ng mansanas.  Ubas siguro. Pero siguro mga 1 kilo lang. Para lang may prutas sa hapag kainan. Pero maganda rin tingnan ang red apples. Yun pulang pula na parang itsura pa lang ay so delicious na. Ok. Fine. Bibili din ako ng mansanas. Pero hindi kahon-kahon.

Balik tayo sa panahon na to. Birthday na ni Jesus!  Happy Birthday Jesus. Sa lahat ng birthday celebration – ito talaga ang hinihintay ko. Grand celebration lagi e. Saka kung hindi pinanganak si Jesus – wala na. We will be swimming in filth called sin. Kaya talaga naman dapat ipagdiwang ang Pasko. Best day ever ika nga. I am a big fan of Christmas. Who wouldn’t be. People with their lists. Buying special gifts and all that – gusto ko sanang sabihin crap.. pero hindi — kaya niceties na lang. See – even I am trying to be real nice. Aba – ayaw ko naman yatang masama sa naughty list. Walang gift from Santa. Kaya nga pag malapit na ang Pasko – quiet lang ako. If one can’t say anything nice — shut up. Kaya ngiti lang ng ngiti. Para nasa nice list.

Truth be told – Christmas is getting stressful by the year. Siguro ganun talaga pag medyo nagmamature na. As years pass – dumadagdag din kasi ang mga things to do for Christmas. Dati ang problema lang ay ang maging mabait para  ibigay ang ninanais na laruan . Gone where those days. Ngayon – first on the list is buying those special gifts. (Teka  – hindi pala – its working to have money to buy those special gifts!) Finding the perfect gift takes time and planning. It’s no joke.  Di naman nagtatapos sa pagbili ng gifts. Nandiyan ang pagbabalot ng gift. Okay. It’s no secret na paborito ko itong part na to. Pero still – time and effort needed. Then there’s the distribution of gift. Kailangan na maging ala-DHL. Scheduling on when to give to who is a logistical challenge. Kailangan alam mo kung sino ang mag-out of town, sino ang uwi ng Pinas at sino ang maiiwan.  Then there’s the Noche Buena.  Ano ang ihahanda? Kailan mag-grocery? Do you need to order anything in advance? May kailangan bang i-pick-up during the day itself. Since I am also the designated cook sa bahay – need to schedule din kung ano ang lulutuin kailan. It’s non-stop time management. Daming dapat gawin.  Di pa diyan kasama ang actual Noche Buena and the cleaning up after.  Stressful right?

Well.. yes.. pero looking at the bigger picture (my ex-boss would have been so proud – I am looking at the bigger picture now) it is so worth it. Unang-una – birthday ni Jesus e. Magreklamo ka pa ba? Kaliit na bagay. Sige nga – palit nga kayo ng role –ikaw nga maghirap at magpapako sa krus? Ano? Second — the tasks leading to the actual Noche Buena are tasks which I do enjoy doing.  Buying gifts gives such a good feeling.  Wrapping gifts gives me serenity. Para lang ako nag-spa. Giving gifts gives me an opportunity to say thank you to family, friend and colleagues for another good year.  Sama-sama pa rin kahit na maraming problema at pagsubok along the way. Planning for the Noche Buena gives me the opportunity to grocery shop which I love doing. Seeing a grocery cart full of items is a childhood dream come true. Pangarap ko kasi dati na mag-grocery tapos puno ang cart. Feeling mayaman kasi hahaha.  Cooking – isa rin sa paborito kong gawin. Its pure magic – all ingredients when joined together produces the perfect dish. And all this will culminate into one big party – Having your family and friends with you – celebrating the birth of the Lord. Pure happiness di ba?

Stressful? YES! Pero ito ang stress na okay lang. I wouldn’t have it another way. It wouldn’t be Christmas kung hindi natin mararanasan ang lahat ng yan. Pero at the end of the day — after all the merry making., sana lang wag natin  malimutan kung bakit talaga may Pasko. At kung sino talaga ang star nito. Happy Birthday Bro! Ikaw ang star ng Pasko!

 

P.S.

I asked a friend kung pupunta siya sa bahay for Noche Buena. Oo naman daw. Tradisyon na raw yun.  Napaisip naman ako sa remark na yun. Happy to learn na nagiging tradition na pala ang pagbisita sa amin pag Pasko. A little sad dahil sa realization na may bagong tradisyon na nga. Can’t help but miss my family — but at the same time be happy that  I’ll be with my friends.  Maligayang Pasko ulit!

 

BATO

(19-Nov-2010)  I’m back.  Actually -  I never really left –  sabihin na lang natin na I lost  my writer’s  (O. wala nang kokontra. I do consider myself as a writer. Not a good one but a writer nonetheless!) mojo. Walang maisip isulat. Tapos sinamahan pa ng katamaran. Kaya ayun. No blog entry since – well since my last entry.  Minsan nga naiisip ko – bakit nga ba wala akong maisulat. Wala naman masyadong nagbago sa buhay ko. Still the same old boring me. Pero dati – parang ang dami kong naiisip. Dami kong opinions. Dami kong gustong sabihin. Pero nitong mga nakaraang buwan – parang wala na masyado. Sabi nga – the lake is all dried up. Wala na. Na-El-Nino ang aking mga idea. Kaya rather than write some blog entry na mas walang sense kaysa sa usual – I decided not to write at all. Well – until now.

What changed? Wala. I’m just bored. Natatamad ako magtrabaho. The past few weeks were very hectic. Dami work. Ang saya nga e. Busy as a bee. After ilang months akong nakatunganga – finally doing something where I am being paid. Hehehe.   Marami pa rin naming work. I have a few deadlines to meet. Papasok pa nga ako ng weekend e. Pero for some reason  parang isang malaking malaki na katam ang bumagsak sa akin. Late ako dumating sa office – ok fine. Nothing new. Lagi naman akong late dumarating sa office — pero later than usual ako today.  Tapos wala ako sa mood magtrabaho. Wala akong ginawa kung hindi ang tumingin sa oras. Ang tagal tagal matapos ng araw na ito. Bato to the max.  One light in this dreary day ay nung nag-away at nasagutan ang ilan sa mga katrabaho ko. Tension has been  building up for the past few weeks — and finally nasabi na nila ang mga gusto nilang sabihin sa isa’t isa. At mukhang dinamdam nila ang kanilan public confrontation dahil hindi sila sabay-sabay nag-coffee break. After the away moment – balik na naman ako sa pagtingin sa oras. Hay. I just can’t wait for this day to be over.

This entry is becoming to be a rambling entry. Yung walang patutunguhan. Walang coherence. Parang isinusulat lang kung ano ang nasa sa isipan. Which I think can be quite confusing for the readers. That is kung may readers.  Kung wala – e anong magagawa. Kung meron – pasensya na po. Will definitely try to make the next entry a better one. Actually compared to this entry – the next one will definitely be better. Hindi na yun ang tanong. Ang dapat itanong – kailan naman kaya ang next entry. Bukas? Sa isang linggo? Sa  isang buwan? Sa isang taon? O sa susunod na araw na tatamaan na naman ako ng pagkabato? Ewan. Abangan — sa The Buzz…. Este sa blog site na ito!

In Summary

Alam ko. Matagal ako nawala. Alam ko yun. Dahilan? Life. Work. Tamad. The usual suspects.  Ano bago?  Finished reading the Millenium Trilogy. Trying to finish Purpose Driven Life. No – not trying to find my purpose.  It’s homework.  Taking some class for a hobby. Hmmm what else — work. That’s it.  Not too full really. Still have some me time left. So — why am I not writing. Tamad. Wala pumapasok sa isip ko.  Kaya — blog hiatus muna ako. So — paano.  Sa muling summary!

Wicked!

Just finished reading “The Girl with the Dragon Tattoo”. One word to describe this book — WICKED!!!!  Galing. Can’t wait to buy the 2nd book of the Trilogy. Alam ko na malamang ay medyo nalate na ako at marami nang nakabasa nitong Millenium trilogy. Pasensiya na. Ngayon lang ako sinipag ulit magbasa. At hindi naman ako nagsisi. Hay. Affected ako masyado. Some of the parts are really sickening. Pero its an integral part of the story. Basta. Basahin nyo na lang. Hay.  Makatulog sana ako.