Being Bench

Had a wonderful time sa aming nakaraang “barkada” reunion. Bench Syndicate (yikes…. napaka-highschool) still rules after 19 years of friendship. Looking forward to the 20th year celebration!!!!!

Tweet-press

Pansin nyo ba na padalang ng padalang ang aking entry? Wala lang. Aside from being busy – tinatamad din ako magsulat. Kulang sa creative juice. Naisip ko nga na tigilan na lang muna. Pero naisip ko rin na sayang naman ang aking nasimulan.  Habang iniisip ko ito —- naisip ko na bakit hindi ko subukan ang  Twitter. Short. Concise.  Direct to the point. Kaso naisip ko rin na mahirap magmaintain ng sobrang daming mga personal sites. Kaya naisip ko na mag-tweet dito sa blog ko. Wala namang batas na nagsabi na bawal ang tweets dito sa wordpress di ba? Ayun – yan ang mga naisip ko habang iniisip ko kung ako ba ay papasok sa opisina o hindi.  Hay… dami kong iniisip.  Anyway – expect more “tweets-press” from me from now on. Sa muli!

Isang Taong Lumipas, Isang Taong Dumaan

Heto na naman ang panahon na ito. Hindi po Christmas ang aking tinutukoy.  Hindi rin New Year. Octoberfest! Hindi rin. Kaarawan ko na naman. A year older. A year wiser.  Ilang taon na ako ?  Never mind. Age is just a number.  A number that I’d rather keep to myself! Hmp.

I used to love birthdays. Dati ay big deal ito. There was a time that I would celebrate my birthday for a week. As in. I would have dinner with a different set of friends everyday of the week to celebrate my greatness hehehe. Those where the days na nasa dictionary ko pa ang salitang socialization. Those where the days na excited ka pang maging “early twenties”. Not that I am old-old now. Hindi pa naman ako tinatawag na “manong”. Kuya pwede pa.  Minsan Tito. But never manong.  Siguro in a few more years – baka ma-accept ko na. J Pero still – I can’t help but feel na manong na manong na ako — sa pag-uugali.  I hate noisy places. Why go to a club when you can  have coffee in an out of the way coffe shop ang gab with friends. Why go out when you can stay in your room – turn up the aircon and  watch the telly. Why? Why? Sabihin nyo sa akin. Hehehe.

Anyway – balik tayo sa aking kaarawan. Birthdays for me is a day of reflecting. What have you done for the past year. What have you accomplished? What should you have accomplished. Yup — torture.  Pero ganun talaga. Kung hindi mo iisipin ang mga nagawa mo – paano mo malamaman ang mga dapat at pwede mo pang gawin?

For the past couple of birthdays – ang lagi kong naiisip sa pagrereflect na ito ay ang mga failures sa buhay. Mga bagay na hindi nakuha or nakamit.  Lagi tuloy akong malungkot.  Kaya this year — iisipin ko na lang ang mga magagandang bagay na mayroon ako. Una na dyan ang aking pamilya — kadalasan man na problema ang binibigay —- I’m still thankful I still have my family. I still miss my Mom terrirbly — pero ganun talaga. Focus na lang sa mga tao na kapiling pa. Friends – hindi man ako Mr. Friendship – the few I have makes me happy. Quality — kaysa quantitiy.  Work. Okay – I may bitch a lot about my work.. Lagi ko man sabihin na tinatamad na ako or naiinis na ako – still – it’s an okay work. Okay naman ang sweldo kahit walang increase. Workload is still manageable. Kaya pa naman pagtiisan ang mga  nakakairitang nilalang.  Material things – okay… wala ako masyado nito… pero hindi naman ako nagdaraphop. It would be good kung manalo ako ng milyon-milyon sa lotto.  Pero until that time – kaunting tipid-tipid muna.  It would be great kung makauwi na ako sa NasPi. Pero until hindi pa ako financially stable — tiis-tiis muna. Meron naming TFC e… hehehe… pangbawas lungkot.  All in all — I think I have a good life. It would be better if it will become a great life. Pero good is good.  Kung papalarin at bibigyan ng great live – cherry on top ito.

What are my plans for the coming year? Naku – ayaw ko masyadong magset ng mataas na goal. Siguro — I want to travel more. Miss ko na mag-out of the country e.  I also wanted to learn something new — probably take a class…or kahit certification.  I plan to be contented. Yan siguro ang wala ako ngayon . Yung maging contented with what I have. I plan to be patient. Wag masyadong personalin ang mga kainis-inis na bagay sa trabaho.. Sabi nga – trabaho lang yan. Mahirap gawin – pero pipilitin. I plan to be positive. Mahirap laging nega. Nakakapagod. Dapat positive lagi. Lastly — I plan to be happy. I just had a good year — I have a feeling — the coming year will be better!. Happy Birthday to me!!!!

P.S.

I plan to write more. Miss ko na ang mag-blog.

Etc….

Isusulat ko kung ano man ang maisip ko ….

* Si Ella at si Angel ay iisa! Parehong babae ang minamahal nyo! — tsk..tsk..tsk… need to get a life!

* Barney on the Emmy’s — ang galing! Pinahanga na naman ako ni Doogie Howser M.D.

* Stewie on the Emmy’s — katawa.  Both on the red carpet and on the scene where he is “lobbying” for Emmy vote

* How I Met Your Mother — good to see the gang again. Miss ko na sila. Season 5 please!!!!

* Gossip Girl — hate to admit it….newest guilty pleasure.  Sina S at Lonely Boy na kaya ang bagong Rachel-Ross? Hmmm….. XOXO…

* Bakit kaya ang life parang bato… ang hard. Hay

* Big difference between “International Warranty” and “International Traveller’s Warranty”.  Hay.

* Bakit  wala na akong maisulat sa Blog na to? Blog-drought?

* F1 race is a pain in the you know what. Hirap pumasok sa office. Hirap pang umuwi.

* A dog can’t help but expect to be given the bone when the bone is being dangled at him!

* Never expect…. just hope..  Hay… Easier said than done.

* I don’t need another “ I  did my best but I guess my best wasn’t good enough…”. It should be more than enough!

* Gold Coast or Maldives? If only I have the money …. mahirap talagang maging dukha.

* Tomorrow is another day….. good luck sa akin! 

Half-Up

I know. It’s been more than a month since my last entry. Fine. Sue me.  Masyado lang busy couple with katamaran at patuloy na pakikilaban sa buhay — ayan.. walang entry. Kaya nga eto – kahit gabi na ay naisipan kong sumulat. 

I love the weekend – more so these past few days. Stress level is through the roof kung kaya’t weekends are a welcome break. This weekend — I decided to watch Up. The buzz on this movie is quite good and karamihan ng kakilala kong nanood ay nalibang. I have been meaning to watch this movie kaso laging hindi fit sa schedule. Pero finally — yesterday —  nakakuha rin ng magandang schedule… or so I thought.

Dahil sa may 4 weeks na itong palabas dito ay medyo mahirap nang magahanap ng sinehan na palabas ito.  Pero dahil sa talagang desisido akong panoorin ito — I agreed to watch this movie in a moviehouse on the other side of the island. As in the other side of the island — hmp.  I particularly like my side of the island and I see no reason to go to the other side.  Kaya for me to agree to watch this movie in the other side of the island is quite a big deal.  Sabi ko nga – it better be worth the travel. 

We booked our tickets online and got ready. Since tagtipid kami — we decided to take the bus. So we left the house 1 hr and 20 mins before the start of the movie. Should be enought time. Or so we thought.   We arrived at the mall around 15 mins before the start of the movie — pero kahit anong gawin naming ikot sa mall ay hindi namin makita ang sinehan. Suddenly — naisip ko na baka nasa mali kaming lugar. I mentioned to my friend the name of the movie house na naalala kong binilihan ko ng ticket.  Apparently — we are in the wrong place.

5 minutes before showtime — we hopped into the mrt as the place I mentioned is around 4 stations away.  We kept on thinking bakit naming naisip pumunta sa mall na una naming pinuntahan considering na di kami dun nagbook ng ticket online. We arrive at the moviehouse 15 past showtime and decided to still watch the movie. Nung i-claim na namin ang ticket — hindi makita ng tikitera ang aming booking. Odd. Sinabi na namin lahat ng info — credit card used, I.D., mobile phone number. Nada. Wala daw. Tumataas na ang blood pressure ko at medyo nasa sungit mode na ako. They asked if we want to buy another ticket instead – kahit nagsimula na ang movie. Fine. Matapos na lang. Hmp. Bwisit. Nung binigay na sa amin ang ticket — the movie is already closed to the middle which is odd since dapat ay mga 1o mins pa lang or so. Hmmm…. odd.  Since may ticket na — no choice but to watch Up —well the middle of Up. Hmp.

Nasa middle na ng movie ng pumasok kami — pero oks na rin. Let go of the past and move on. Life is too short to be angry. So ayun — tried to enjoy the remaining half of the movie.  The remaining half is good — would have been better if I saw the whole movie.  Pero ganun talaga.   Panoorin ko na lang yung remaining half pag lumabas na ito in DVD.  Review of the movie? Saka na — pag napanood ko na ito in  its entirety. Para fair.

P.S.

Apparently — we are on the right place the first time. Nakahiwalay pala sa mall yung movie house kaya hindi namin nakita. At kung bakit ko naisip yung 2nd place na pinuntahan namin —- I charged it to my short term memory. Lesson learned? Never watch a movie on that part of the island. Ay… oo nga pala — at tandaan kung saan nagbook ng ticket. 

Si HP at ang Superhero Syndrome

I was able to watch the much awaited movie of 2009 (sa aking pananaw lang naman) last Saturday. Pahuhulaan ko sana kung anong movie – kaso sobrang obvious na.  Pero naisip ko rin na minsan may mga tao na medyo “blur blur” ang pag-iisip at malamang ay hindi alam kung anong pelikula ang sinasabi ko. So – now it’s a choice between telling the obvious or pahulaan ko pa rin. Pero – naisip ko ulit – pwede rin namang gawing pareho…..

 

Sa mga taong gustong hulaan ang much awaited movie of 2009 — please sms  “Movie name” space “Name”  Space “Address” sa 2366 for Smart and Talk and Text. 2377 for Globe.

Sa mga taong kasalukuyang umiikot ng 360 degrees ang eyeball at sinasabing “So obvious what” – please disregard item 1.

 

Anyway – para matuloy na ang entry na ito –  the much awaited movie of 2009 for me is “BFF – Best Friends Forever” hehehehe… joke…. pasuspense lang.  Syempre – Harry Potter and the Half Blood Prince. Sabi ko nga sa aking mga ka-berks… ito ang highlight nang aking taon. Ganyan kaboring ang aking buhay. Ayaw nyo maniwala? Second highlight nang aking buhay ay ang napipintong pagangat ng aking level sa Farmtown. Ano? Naniniwala na kayo?

 Naligaw na naman ako – balik tayo kay Harry.  Hindi masyadong mataas ang expectation ko sa  movie na ito compared with the past 5 movies. Kung ipaprank kasi sa akin ang mga Harry Potter books e medyo nasa last itong libro na ito. Don’t get me wrong – it is still a good book. Labs ko rin sya to the last page. This book for me sets the stage in preparation for Book 7. Pero syempre — in every ranking – merong last place. Hindi naman pwede na 1^st lahat dib a. Kaya ayun — wala masyadong expectations. Which I think is the main reason — na unlike the others who have seen the movie – I was not disappointed. I liked the movie. Hindi ako inantok. Yun nga lang — tingin ko – those who have read the book will appreciate it more. Malamang mabitin yung mga hindi nagbasa. Pero opinion ko lang naman ito. Go see the movie and form your own opinion.

 Seeing Harry Potter reminded me of a conversation  with some friends tungkol sa Superhero complex. Kung susuriin mo kasing mabuti ang personality ni Harry — he is reeking of Superhero complex. Lahat na lang ay kailangan nyang iligtas. Siguro dahil sa lagi syang inaapi at nahihirapan. Ang tendency tuloy ay naisin nya na wag mapahamak yung mga mga mahal nya sa buhay. Kaya ayun – kahit na isalang pa nya ang kaniyang buhay – he can’t help but save those in grave danger. Minsan nga naisip ko – what could have happened kung hindi nya sinagip si Sirius dun sa Harry Potter and the Prisoner of Azkaban.  Would Dumbledore intervened and saved Sirius himself? Kung hinayaan na lang nya si Cedric at kinuha nya yung Triwizard Cup. E di sana hindi namatay si Cedric. Yun nga lang – hindi magagawa ni Cedric yung Twilight The Movie.  Kawawa naman kung sakali si Bella.   

 Bakit nga kaya nagkakaroon ng superhero complex ang isang tao. Dahil nga kaya sa hirap na naranasan sa buhay? O dahil sa kaapihan? May effect kaya ang pagpapalaki ng magulang? Ang superhero complex ba ay isang strenght? Or dapat ituring na isang weakness?

 Hmmm… Daming mga katanungan na for sure ay napakaraming magkakaibang kasagutan. Pero amidst all these questions and subjective opinions —- isa lang ang tutuo – Harry won’t be harry without the superhero complex. 

Good Intentions

Musta na mga  ka-berks? Bago ang lahat isa munang katanungan — uso pa ba ang salitang “berks”? I have been in my own bubble for quite a while kung kaya’t hindi ko na sure kung ano ang usong tawagan ngayon. Anyway – it has been a while since my last entry — akala nyo siguro ay tuluyan ko nang kinalimutan ang aking first love – acting.. este ang pagsusulat ng mga walang kwentang bagay. Hindi pa naman. Medyo bisi-bisihan lang ng kaunti. The past few weeks have been uninteresting. You’ll be bored our of your wits kung ikwento ko pa ito. Sabihin na lang natin na I’ve been busy with :

Work 

A little sick (pero hindi AH1N1 ha..)

Farmtown  

 Yoville

 TV Series

 Movies

 Anyway – ulit — hindi yan ang gusto kong ibahagi sa inyo aking dear reader/s.  Naligaw lang ako – mahina ako sa directions e. Pasensya na ulit. Hmm.. nasaan na ba ako.. hmm.. ayun.. nangyari na ba sa inyo yung you did something with  nothing but good intentions pero ended up doing some other thing? Mukhang yan ang nangyayari sa akin ngayon. I wake up early and went to the office early (which by itself is already a miracle—- tutuo ang himala!!!!) with all the intention of working hard. Dami na kasing mga lumalagpas sa deadline – which is so not me. I am usually a hardworker – di lang halata. Pramis – masipag talaga ako… mukha lang hindi. J

 Ayun na nga – I arrived early sa opis. All ready for a full day of non-stop working. Work like a dog ika nga. With my Kopi-C siew-tai (Coffee with Evaporated milk – less sweet) – hinarap ko na ang aking computer. Read all my e-mails to get this our of the way. Nilabas ko na ang aking ipod to drown all the noise in the environment. And started working… for five minutes or so. Yup… I started will all good intentions – pero nabigo ako. Parang tinatamad ako e. Parang feeling ko may kailangan pa akong gawin bago ko simulan ang aking trabaho. Spent 5 minutes or so na pagmumuni-muni when it finally dawned on me.  Yup. Alam ko na kung ano ang dapat ko munang gawin. I need to write this entry.  And here I am – writing this entry which you are reading right now.  At dahil sa nasulat ko na ang entry na ito – isa lang ang dapat kong gawin. I need to end this entry and start with work. Walang choice e.. need to bring home the bacon. O sya… sa muli.

 P.S.

 Bilang tribute sa  namayapang King of Pop – I decided to listen to his music for the entire day. Yup. MJ the entire day. Sumalangit nawa ang kaniyang kaluluwa.

To Read is to Believe

I know it’s been forever since my last entry. Pasensya na po. May mga makakating labi na nagbabasa ng blog ko na ito ang nagsumbong sa aking amo na madalas kong sabihin na wala akong ginagawa. Kaya ayun – binigyan ako ni bossing ng maraming gawain. Either that — or napansin lang nila na sayang naman ang pinapasweldo sa aking kung hindi naman nila ako papakinabangan. Kaya eto – busy as a bee. Or as an Ant. At dahil sa busy as a bee — or as an Ant… na ako —- wala na munang mga nakakatuwa at kagiliw-giliw na entries. Well — that is with the assumption na dati ay kagiliw-giliw ang aking mga dating entries. 

At dahil nga sa busy as a bee… or as an ant… ako —– hindi na muna ako magsusulat ng kung ano-ano pa. Naisip ko na sapat nang mag-iwan ako ng isang larawan na kagiliw-giliw.  Hindi ko na masyadong i-introduce ang picture na ipapakita ko… sabi nga — to read is to believe……

Upset!

I’m going to bed sad…. my wife (di pa lang nya alam) Ana Ivanovic lost her 4th round match today. Pero di bale…. nandito pa naman ako para mahalin sya ….. matalo man o manalo — labs ko pa rin sya!

(Pic from cnnsi.com)

Exhibit A

Naa-alala nyo pa ba si Aling Tindera na pinilit akong magtanong sa kaniya pagkatapos ay sinabihan akong wag nang magtanong dahil sa nakukulitan na siya? Ha? Ha? Na-aalala nyo pa sa? Sa mga hindi nakaka-alala – let me refresh your memory…

http://rollypollypanini.wordpress.com/2009/03/21/kulit-kasi/

Sa tingin nyo ba ay nagsasabi ako ng tutuo nung ikinwento ko ito? O akala nyo ay gumagawa lamang ako ng kwento para may maikwento ako sa inyo? Hmmm? Which is which? Anyway – para sa mga nagdududa dyan sa tabi-tabi — isa lang ang masasabi ko – A picture is worth a thousand words. Kaya hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa… Exhibit A…..